حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
قایقی خواهم ساخت، خواهم انداخت به آب
خبر پیروزی های درخشان دختران قایقران ایران در مسابقه های آسیایی مالزی بسیار کمرنگ تر از آنچه انتظار می رفت ، منعکس شد.
از ما که گذشت ، ولی امیدواریم نسل پس از ما روزی را ببیند که مدال آوری بانوان نیز همچون مدال آوری آقایان مورد توجه ، تقدیر و تمجید بسیاری از مسوولان قرار گیرد و در هاله تیره تبعیضات رایج محو و بی ارزش نشود.
درسا کفیلی ، دختر 16ساله ای است که با کسب 4مدال طلا و نقره از بازی های آسیایی مالزی یکی از پرافتخارترین نوجوانان حاضر در این مسابقه ها بود و همین انگیزه ای شد برای این گفتگو:
باتوجه به این که قایقرانی رشته ای است که معمولا ساکنان شهرهای کنار آب به آن روی می آورند و به موفقیت هم می رسند، چطور شد تو با وجود زندگی در تهران این رشته را انتخاب کردی و تا این حد خوش درخشیدی؛
من در کودکی همیشه همراه خواهر بزرگترم درنا که در رشته قایقرانی فعالیت می کرد به دریاچه آزادی می رفتم و از همان زمان نسبت به این ورزش پرتحرک علاقه مند شدم ؛ البته از همان سالهای کودکی در رشته شنا فعالیت می کردم و همان طور که می دانید آشنایی کامل با ورزش شنا یکی از عوامل لازم برای انتخاب رشته قایقرانی است.
اکنون 5سال است که به قایقرانی روی آورده ام و 2سال است که به عضویت تیم ملی قایقرانی درآمده ام و تنها تهرانی این تیم هستم.
آیا حضور در اردو و شرکت در مسابقه های مختلف تاثیری بر وضعیت تحصیلی شما داشته است یا خیر؛
ما برای کسب آمادگی به منظور شرکت در مسابقه های جهانی مجارستان و نیز بازیهای آسیایی مالزی از یک سال پیش در اردو به سر می بریم و در این مدت از درس و مدرسه فاصله گرفتیم ؛ البته باتلاش آقای دنیامالی ، رئیس فدراسیون برای جبران این مساله معلم خصوصی گرفتند و خوشبختانه تمام امتحانات را با موفقیت گذراندم ، اما با توجه به این که حتی در زمان امتحانات نیز ما همچنان باید در تمرین باشیم فشار بسیاری را تحمل می کنیم و چه بهتر بود اگر با ورود به اردو کلاسهای درسی تخصصی ما نیز همان جا در ساعات مشخصی برگزار می شد تا همزمان با انجام تمرین ها از لحاظ درسی نیز پیشرفت کنیم و تمام فشار و سختی درسها را در شب امتحانات به دوش نکشیم.
در حال حاضر زیر نظر مربی ایرانی تمرین می کنید یا مربی خارجی هم دارید؛
تا اواخر همین تابستان (84)ما فقط مربی ایرانی داشتیم و آن زمان بود که مربی خارجی (آقای رالف) از آلمان برایمان آوردند؛ البته به دلیل تفاوت روشهای 2مربی ابتدا بچه ها دچار سردرگمی شدند و پسرفت کردند، اما پس از مدتی همه ما پیشرفت قابل ملاحظه ای کردیم که برای مربیها نیز بسیار جالب توجه بود.
اگر اشکالی ندارد بگو چرا دستهایت به این شکل زخمی و پینه بسته است؛
اصولا بچه های رشته قایقرانی به خاطر تماس مداوم پارو، همیشه بر دستانشان تاول و پینه به چشم می خورد که برای بهبود نیازمند رسیدگی و توجه جدی است ؛ ولی متاسفانه چه در مسابقه های برون مرزی و چه در اردوهای داخلی و حتی هنگام تمرین ها هیچکس به عنوان پزشک ورزشی کنار تیم ما حضور ندارد و زمانی که ما به خانه هایمان برمی گردیم تازه اول مصیبت خانواده هایمان است ؛ چرا که هر روز ما را از این دکتر به آن دکتر می برند تا این زخمهای مزمن کم کم بهبود یابد در حالی که اگر همیشه تحت نظر پزشک ورزشی باشیم وضعمان تا این اندازه حاد نمی شود.
با توجه به این که تو تنها تهرانی تیم ملی قایقرانی هستی احتمالا پس از بازگشت از مالزی آن هم با 4مدال ، حسابی از طرف تربیت بدنی استان تهران مورد تقدیر و تمجید قرار گرفتی!
نه ، اصلا. این قضیه شایعه ای بیش نیست یا دست کم در مورد رشته قایقرانی کذب محض است. ما پس از بازگشت از مسابقه های مالزی تازه فهمیدیم سازمان تربیت بدنی تا چه اندازه از نظر بضاعت مالی فقیر و ندار است.
در حالی که دوستان ملی پوش من پس از کسب عناوین قهرمانی با رسیدن به شهر و دیار خود، از سوی مسوولان استان و شهرستان های مربوط، با اعطای هدایای مختلف مورد تقدیر و تمجید قرار گرفتند، تنها جایزه من همان مدالهای طلا و نقره ای بود که در مالزی بر گردنم آویختند و پس از بازگشت به ایران ، حتی یک ریال جایزه نقدی یا غیرنقدی از سوی هیچ یک از مسوولان به من تعلق نگرفت و فکر می کنم باوجود زحمات فراوان و صرف وقت بسیار برای کسب مدال در این مسابقه ها این چنین لایق بی مهری مسوولان نبودم ، ولی با تمام این بی توجهی ها من تنها یک دلخوشی دارم و آن این است که برای کشور عزیزم ایران افتخارآفرینی کرده ام و این از هر چیز دیگری برایم باارزش تر است.
اگر خاطره به یادماندنی از حضور در مسابقه های مختلف داری برایمان تعریف کن.
خاطره جالبی از مسابقه های جهانی مجارستان دارم که شاید شنیدن آن برای شما هم خالی از لطف نباشد. پیش از شروع مسابقه ها بچه های تیم کانادا پاروی من را که رویش نوشته شده بود Italia Sport از کنار آب برداشته بودند و چون ایتالیایی ها رقیب قدرتمند آنها بودند به خیال این که پارو متعلق به ایتالیایی هاست پیچ های آن را شل کرده بودند.
وقتی من پارو را برداشتم دیدم دارد در دستم می چرخد و وقتی پیگیری کردم بچه های کانادا باخنده گفتند کار ما بوده و نمی دانستیم پارو مال ایرانی هاست وگرنه پیچ های آن را سفت تر می کردیم.
البته به دلیل این که آنجا اولین حضور ما در مسابقه های جهانی بود همه فکر می کردند ما تیم ضعیفی داریم ، اما با رسیدن به فینال Bدر آن مسابقه ها موجب شگفتی تمام تیمها شدیم.
در ساکفیلی برای آینده چه برنامه هایی دارد؛
بزرگترین آرزوی من کسب عنوان قهرمانی جهان در رشته قایقرانی است. ضمن این که دوست دارم با ورود به دانشگاه در رشته گرافیک ادامه تحصیل دهم.
زهره زیدی فرد 
گفت و گو
