وداع مجتهدی دیگر
غره [اول] رجب سال 1272 هجری قمری ، سیدمحمدباقر دهکردی صاحب پسری شد که او را به نام جدش ، ابوالقاسم نامید.
ابوالقاسم نزد پدر ، فراگیری دانش اسلامی را آغاز کرد و در دوران نوجوانی پس از تلمذ در محضر دایی خویش ملامحمدحسن اصفهانی معروف به کوهی که پرورش یافته مکتب حکیم سبزواری بود ، وارد حوزه علمیه اصفهان شد و دروس سطح را نزد ابوالمعالی کرباسی ، آقا میرزا محمدحسن نجفی و شیخ محمد باقر مسجدشاهی آموخت پس از آن عازم سامرا شد و در حلقه شاگردان میرزای شیرازی در آمد و طبق روش استاد همراه با کسب کمالات معنوی به بررسی مسائل سیاسی اجتماعی پرداخت . او پس از سالها زحمت به مقام اجتهاد نایل آمد و پس از آن راهی نجف شد و از محضر اساتیدی چون میرزا حسین نوری ، شیخ زین العابدین مازندرانی ، میرزا حبیب الله رشتی و ملافتحعلی سلطان آبادی بهره برد.این مجتهد بزرگوار در سن 37سالگی به اصفهان بازگشت و ضمن تدریس در مدرسه صدر، به تحقیق و تهذیب نفس پرداخت تا حدی که از بزرگترین علمای عصر خود شد. از آثار ایشان می توان به موارد زیر اشاره کرد: منبرالوسیله ، (رساله «توضیح المسائل» برای مقلدین) ، الاخلاق ، حاشیه بر تفسیر صافی ، ذخیره ای در ادعیه و ختومات و... و بالاخره این عالم بزرگ پس از هشتاد و یک سال زندگی بابرکت در پنجم شوال سال 1353 قمری مطابق با 22 دی 1313 شمسی ، دارفانی را وداع گفت .
گفت و گو
