همراه با یکی از قسمتهای برنامه «دیدنیها»
نوازندگی با لیوان
هنر موسیقی یکی از مباحث مهم در رسانه است همگان به یاد دارند که از همان ماههای اول، چگونه مدیران جدید رادیو تلویزیون با احتیاط به این هنر و آثار برآمده از دل آن نزدیک میشدند در شرایطی که نمیشد سازها را به نمایش گذاشت در یکی از برنامههای هفتگی «دیدنیها» در بخش آیتمهای تولید داخلی سراغ یک نوازنده قدیمی و باسابقه رفت، هرچند که نه به مناسبت بهره بردن از ساز اصلی استاد یعنی ویلون، بلکه به بهانهای که حضور ایشان را در برنامهای مثل دیدنیها که بیشتر، هدفش به حیرت افکندن بینندگان تلویزیون از طریق نمایش جدیدترین کارهای خارقالعاده در این سو و آن سوی جهان و حتی ایران بود، توجیه میکرد.
حضور استاد ناصر زرآبادی هم دقیقا با یک غافلگیری همراه بود. ایشان با چیدن تعدادی لیوان روی یک میز و استفاده از دو تکه چوب نازک در جایگاه مضراب، از این لیوانها صدای نتهای موسیقی را تولید میکرد و ملودیهای دلنشینی مینواخت. شگرد کار استاد هم چیزی نبود جز اینکه هر یک از لیوانها به ترتیب خاص و با درصد معینی از آب پر شده بودند و مقدار آب ریخته شده در هر یک با دیگری نابرابر بود. میماند دست توانای استادی همچون زرآبادی که با مهارت، به هر حال و به نوعی اجرای موسیقیاش را جلوی دوربین تلویزیون آن سالها کشانده بود و هم خواسته تهیهکنندگان و بینندگان دیدنیها را برآورده کرد و هم بخشی از عطش دوستداران موسیقی این سرزمین را.
زرآبادی که بزودی 95 ساله خواهد شد، نهم مرداد 1299 در چهارراه حسنآباد تهران به دنیا آمد. او تنها فرزند خانواده بود و فراگیری موسیقی را از ده سالگی به تشویق اولین استادش محمود ایروانی در مدرسه موزیک نظام آغاز کرد و ویلون و ترومپت را نزد وی آموخت. آن سالها قسمت موزیک ارتش بسیار فعال بود و موسیقی را با نت آموزش میدادند. زرآبادی همچنین مدت دو سال زیر نظر حسین خان هنگآفرین کمانچه را یاد گرفت. همچنین از محضر استاد علیرضا خان چنگی، کمانچهنواز معروف نیز بهرهها برد. ناصر از سال 1322 همکاری خود را با رادیو و خوانندگان مشهورش آغاز کرد. او مدتها در رادیو سرپرستی ارکستر شماره سه و ارکستر «شما و رادیو» را به عهده داشت. در سال 1329 اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در چهارراه مخبرالدوله کرد و تا 15 سال این کار را ادامه داد. بعدها نیز شاگردان بسیاری داشت که هر کدام در عرصه موسیقی ایرانی به کار ترویج این هنر ملی مشغول هستند. در دهه 60 برنامه دیدنیها هرچند نام استاد زرآبادی را تا مدتها بر سر زبانها انداخت، اما پس از آن، دیگر کمتر سراغی از اهل موسیقی گرفت و شاید به همین دلیل باشد که خاطره نوازندگی استاد با لیوانها و دو تکه چوبش پس از حدود سه دهه در ذهن کسانی همچون نگارنده باقی مانده است.
گفت و گو
