تجارت عروسک
ماسوله با آن خانههای باصفا و معماری خاص، گوهری است در شمال ایران. غم در ماسوله نیست گرچه کوچهها تنگ است و باریک، غصه در ماسوله نیست، گرچه هنوز رگههای محرومیت در آن هست.
ماسوله دلباز و مصفاست، چون مردمش خودشان هستند نه آدمهای کپی شده از فرهنگی دیگر. در ماسوله میشود میان هزاران عروسک و صدها لیف و جوراب کاموایی یکی را با وسواس انتخاب کرد و نگران نشد که فروشنده خم به ابرو بیاورد. عروسک، گنج ماسولهایهاست، گردشگران هم این بانوان کوچک کاموایی را زیاد دوست دارند و در سفرشان به ماسوله دستکم یکی را با خود به خانه میبرند. این عروسک اصالت این بخش از سرزمین ماست، هنری است دستی و اصیل که ثبت جهانی هم شده. این زنان عروسکباف که لحظهای بیکار نمینشینند سرمایه ایران زمیناند، چرا که فرهنگ مادی و معنویمان را این چنین زنده نگه میدارند.
گفت و گو
