سیب‌ها و پرتقال‌ها

وضعیت بد و ناراحت‌کننده‌ای است. حالا به این کار نداریم که بخشی از این نگرانی‌ها اساسا ریشه واقعی ندارد و کاذب و خودآزارانه است. کاری به بیماری انورکسیا یا بی‌اشتهایی عصبی که توهم چاقی است و حتی آدمی را که پوست و استخوان است، ‌گرفتار کابوس خودچاق‌پنداری می‌کند، در هر حال چاقی چیز ترسناکی است برای خیلی‌ها و با توجه به این، بیشتر آدم‌های نگران چاقی ـ حال واقعا چاق باشند یا خیر ـ هیچ گاه غذای درست و حسابی نمی‌خورند و حسرت یک دل سیر خوردن در دلشان هست؛ زیرا لذت امری سراسر لذتبخش به نام غذا خوردن هیچ گاه برایشان میسر نمی‌شود و لذت کابوسشان هم هست. اما یک جای امن برای این آدم‌ها هست. یک خوردنی امن که هیچ احساس بدی به هیچ کس نمی‌دهد. می‌تواند خوراکی عصرانه و همیشگی آنها شود و در خوردنش زیاده‌روی کنند بدون ترس. منظورم میوه است. میوه برای آدم‌هایی که از چاقی می‌ترسند نوعی امنیت تام است. حالا سالاد میوه و این‌جور خلاقیت‌ها را هم که کنار بگذاریم، می‌توانید جلویتان روی میز پرتقال و سیب بچینید؛ می‌توانید برای این کار از یک اثر هنری درخشان کمک بگیرید؛ از تابلوی نقاشی سیب‌ها و پرتقال‌های پل سزان نابغه پست امپرسیونیست اواخر قرن نوزدهم. حالا که با کمک سزان سیب‌ها و پرتقال‌ها را چیده‌اید یا به بیان دقیق‌تر مثل تابلوی سزان رها کرده‌اید، به آنها نگاه کنید سپس با متانت و دقت سیبی را پوست بگیرید، دقت کنید تا همه پوست جدا نشود و رگه‌های سرخ روی آن بماند و آن را با آرامش و امنیت با هر وزنی گاز بزنید. به دنیای لذتبخش خوردن خوش آمدید.