نگاه هفته
یک تصویر 2 رویا
طی سالهای گذشته شبکه نمایش خانگی سریالهای مختلفی در ژانرهای گوناگون روانه بازار کرده است که تقریبا تمامی آنها در مواجهه با مخاطب سرنوشت مطلوبی نداشته یا دستکم آنطور که توقع میرفته نتوانسته به چشم آید و مخاطب را راضی کند.
راستی چه اتفاقی افتاده که کارگردانی که در تلویزیون آنگونه اثرش میدرخشد، هنگام ساخت سریال برای نمایش خانگی تقریبا هیچ نشانی از خود باقی نمیگذارد و خریدار بعد از دیدن چند قسمت سریال از دنبال کردن بقیه آن اثر کاملا منصرف میشود؟ چرا سریالهای نمایش خانگی ما این همه کمجان و بیمایه است که حتی مخاطب سهلگیر هم به آن رویخوش نشان نمیدهد؟
با وجود آنکه در سیاهه هنرمندانی که برای نمایش خانگی کار میکنند اسامی نام آشنایی دیده میشود ولی واقعیت این است که هیچکدام از این نامها نتوانسته عاملی جذاب و تعیینکننده برای مخاطبان خود باشد. آیا شبکه نمایش خانگی ظرفیت انجام چنین کاری را ندارد یا هنرمندان این حوزه اساسا راه را اشتباه رفتهاند و هیچ چیز تازهای ـ دستکم تا امروز ـ برای مخاطب تشنه خود نداشتهاند. متاسفانه بسیاری از سازندگان این آثار به بدیهیترین خواسته مخاطبان این گونه آثار (که همان عنصر مغفول جذابیت است) توجهی نشان ندادهاند و این فرصت گرانبها را به بهانه پرداختن به موضوعات انتزاعی ـ که معمولا ممکن است فقط برای خود هنرمند جذابیت داشته باشد و نه بیشتر ـ از دست میدهند و نتیجه این میشود که خیلی از سریالهای نمایش خانگی، سرانجام دلانگیزی در رویارویی با مخاطب ندارد.
از سوی دیگر افزایش بیسر و صدای قیمت این محصولات در جایی که بیشتر این آثار با وازدگی مخاطب روبهروست و همچنان مساله قاچاق آثار نمایش خانگی لاینحل باقی مانده است اقدامی کارشناسانه و اصولی به نظر نمیرسد، بخصوص که از آخرین افزایش قیمت محصولات شبکه نمایش خانگی نیز زمان زیادی نمیگذرد و با توجه به حقایق موجود برای انجام این مهم هنوز تا چند سال دیگر فرصت باقی بود.
مهدی غلامحیدری
گفت و گو
