پای درس بهار
از گوجهچینی میآیند، دست پرمیآیند، با لباسهای گلگلی، با تنپوشی ایرانی میآیند. همهجا سبز شده، دانهها زمین را شکافتهاند، بهار سرک کشیده اینجا، بو کنید؛ گوجهها هم بوی بهار گرفتهاند.
زمین سبز، کوه سبز، دشت سبز، آدمی هم سبزش خوب است. باید مثل یک دانه باشی، جسور و پرامید، مثل دانه یک گوجه، ریز و شاد، نهفته زیر خاک ولی با برنامه. باید برای بهار نقشه کشید و منتظرش نشست، باید برای نو شدن رخصت گرفت از بهار.
طبیعت به ما درس میدهد، این همه نو شدن کلاسی است برای ما، گرچه گاهی زندگی وفق مراد نیست، تلخ است، سخت است، ناامیدکننده است، اما باید ماند و سدها را شکست. این درس بهار برای ماست، این درس را این گوجههای قرمز و آبدار خوب یاد گرفتهاند.
گفت و گو
