تصور کنید محفظه های بازیافت زباله سطح شهر از تکنولوژی تشخیص هویت فرکانس رادیویی برای آدمها استفاده کنند و مثلا بفهمند چه کسی زباله اش را برای بازیافت در سطل انداخت یا نینداخت ، کف زمین خانه آدمهای پیر ، حساس به فشار باشد
کد خبر: ۷۷۶۹۶
به طوری که افتادن آدم را حس کند و فورا درخواست کمک کند ، گوشی های تلفن همراه شرایط سلامتی انسان را ذخیره کند و از آن بتوان برای تجویز نسخه استفاده کرد.
اینها چند تا از رویاهایی است که دانشجویان طراحی صنعتی دانشگاه ایالت کالیفرنیا برای شهر نیوسونگدو در کره جنوبی در سر دارند. یک «شهر همه جا حاضر»
(Ubiguitous city) بزرگ که دارد در کره ساخته می شود. «شهر همه جا حاضر» دیگر چیست؛ این اصطلاحی است برای شهری که در آن همه سیستم های اطلاعاتی اصلی (اقامتی ، دارویی ، تجاری ، اداری و...) اطلاعاتشان را با هم تقسیم می کنند و کامپیوترها جزیی از خانه ها ، خیابان ها و ساختمان های اداری به حساب می آیند. جان کیم 35 ساله که طراحی این شهر را رهبری می کند و قبلا هم مدیر طراحی یاهو بوده است ، می گوید زیرسازی پیشرفته تکنولوژیک این شهر یک بستر آزمایشی بزرگ برای تکنولوژی های جدید خواهد بود و این شهر خودش نمونه ای از یک راه دیجیتالی زندگی کردن را نشان می دهد. چیزی که به آن U-life می گوید. «این نوع زندگی نشانه و سبک خودش را خواهد داشت». همه چیز هم با یک کلید خانه که در واقع یک کارت هوشمند اقامتی است شروع می شود. «از همین کلید برای سوار شدن در مترو ، پرداخت پول پارکومتر ، سینما رفتن ، اجاره کردن یک دوچرخه و... می توان استفاده کرد. این کارت بی نام خواهد بود و به هویت شخصی ات ارتباطی ندارد. یعنی اگر گم شود، می توانید به سرعت آن را باطل کنید و قفل در خانه تان را هم دوباره تنظیم کنید». او ادامه می دهد: «ساکنان شهر از کنفرانس ویدئویی بین خانگی لذت خواهند برد و هر وقت بخواهند و در هر جای شهر می توانند به صورت بی سیم به اینترنت دسترسی پیدا کنند». شهر نیوسونگدو فرصتی برای مطالعه استفاده در مقیاس گسترده
RFID (سیستم تشخیص هویت فرکانس رادیویی) ، کارتهای هوشمند و وسایل مجهز به حسگرها است . در سال 2014 با کامل شدن این شهر، تخمین زده می شود که این پروژه 25میلیارد دلاری خانه 65هزار نفر خواهد بود و 300هزار فرصت شغلی هم ایجاد خواهد کرد. بی.جی.فاگ مدیر یکی از آزمایشگاه های دانشگاه استانفورد می گوید: «سونگدوی جدید به نظر می رسد مثل یک ظرف بزرگ آزمایشگاهی برای فهمیدن این است که مردم چگونه می خواهند از تکنولوژی استفاده کنند». جان کیم طراح این شهر بر روی 2چیز تاکید می کند. یکی این که از این شهر و این نوع زندگی برای امتحان چیزهای بنجل و به درد نخور استفاده نخواهد شد. دوم هم این که سرویس های دیجیتالی شهر براساس نیازهای مردم طراحی خواهد شد نه براساس توجیهات تکنولوژیک . فقط هم این شهر نیست که می خواهد به یک «شهر همه جا حاضر» تبدیل شود. مثلا شهر کانبرای استرالیا هم چند روز پیش با امضای قراردادی با یکی از شرکتهای ژاپنی اولین قدمها را برای تبدیل شدن به یک «شهر همه جا حاضر» برداشته است . آنها می خواهند دسترسی به اینترنت را در هر زمان و هر مکان فراهم کنند. سرویس های عمومی ، مدرسه ها، مکان های تجاری ، بیمارستان ها، خانه ها، ماشین ها و مغازه ها هم بتوانند به شبکه ها و وسایل تحت این پروژه وصل شوند و ارتباطات پیشرفته برای انتقال صدا، دیتا و دیگر محتواهای دیجیتالی فراهم می شود. در خود کره جنوبی هم شهرهای دیگری هستند که می خواهند به یک «شهر همه جا حاضر» تبدیل شوند. ولی به گفته مقامات کره ای «نیوسونگد و، اولین شهر در جهان خواهد بود که به طور کامل مفهوم شهر همه جا حاضر را محقق می کند». همه این سروصداها هم زیر سر مفهوم قدیمی تری به نام «کامپیوتر همه جا حاضر» (Ubiguitous Computing) است . به این معنی که کامپیوترها را به داخل محیط بیاوریم و به جزیی از آن تبدیل کنیم . ترویج دهندگان این مفهوم امید دارند که با جاسازی کردن کامپیوترها در محیط زندگی ، این امکان برای مردم فراهم شود که طبیعی تر با کامپیوترها ارتباط برقرار کنند. یکی از اهداف «کامپیوتر همه جا حاضر» این است که وسایل بتوانند تغییرات محیطی را حس کنند و به صورت اتوماتیک خودشان را با آن تغییرات وفق دهند و براساس تغییراتی که بر پایه نیازهای کاربر انجام شده عمل کنند. مثال ساده آن هم کاری است که اتومبیل های مجهز به سیستم GPS انجام می دهند. کارهای تحقیقاتی زیادی روی مفهوم «کامپیوتر همه جا حاضر» دارد انجام می شود. کارهایی که یکی از نتایج آن سربلند کردن مفهوم «شهر همه جا حاضر» است . شهری که قرار است کامپیوترها در آن به جزیی از محیط شهری تبدیل شوند. مثل کوچه ها و خیابان ها. فعلا هم شهر نیوسونگدو پرچمدار این نوع شهرهاست . البته تا سال 2014 باید صبر کرد تا ببینیم این پروژه 25میلیارد دلاری به کجا می رسد.