رویای لژیونر داشتن

***

مسئولان هامبورگ برای بوندس‌لیگا دو با ما صحبت کرده بودند، اما ترجیح دادیم برگردیم ایران. همین یک جمله وقتی این سو و آن سوی بسکتبال ایران شنیده شد اراده‌ای جدید را در بین بازیکنان بسکتبال ایران به وجود آورد؛ می‌خواهیم برویم خارج.

این اراده اصلا بد نبود. حتی سبب شد باور خوبی شکل بگیرد و مبارزه در بسکتبال به اوج برسد؛ مبارزه‌ای برای بهتر شدن و بهتر ماندن.

بسکتبال ایران زمانی شاهد این موفقیت‌های فردی بود که همزمان در تیم‌های ملی با هنرنمایی بازیکنان به استانداردهای بین‌المللی نزدیک شد. بازی در رده‌های سنی جهان و سپس المپیک پکن و رقابت‌های جهانی ترکیه، اتفاقات خوب بسکتبال ایران بود که توانست چهره همان جوانان شایسته را در شعاع جهانی نشان دهد.

بعد از این روزها بلیت بازیکنان ایرانی در لیگ‌های مختلف بسکتبال اوکی شد. حامد حدادی به ممفیس رفت، صمد نیکخواه‌بهرامی پیشنهاد پائواورتز و شوله فرانسه را بهتر از روزهای نوجوانی در هامبورگ دید و ارسلان کاظمی به دانشگاه رایس رفت تا نخستین بازیکن دانشجوی ایران در NCAA باشد.

با این حال خارجی‌ها از موقعیت تازه بسکتبال با همان اراده‌ای که پشتش قرار داشت، دست نکشیدند. آنها سراغ جوانانی مانند فربد فرمان و سورن دیربوغوسیان از تیم جوانان ایران شرکت‌کننده در رقابت‌های جهانی 2009 نیوزیلند، رفتند که این روزها در تیم‌های دانشگاه‌های آمریکا کمتر از آنها شنیده می‌شود، اما در ادامه همان راهی بود که در خارج از مرزهای بسکتبال ایران طی شد.

دلبستگی چینی‌ها نیز در ادامه همان تلاش‌های بسکتبالیست‌های ایرانی به وجود آمده است. تاکنون چهار بازیکن ایرانی در دو فصل اخیر در لیگ بسکتبال چین بازی کردند، اما پرسشی که مطرح می‌شود این است بعد از این نفرات، آیا کسانی در بسکتبال هستند که دوباره با پیشنهادهای خارجی روبه‌رو شوند؟ بازیکنان جوان ایران در لیگ‌های ملی و حرفه‌ای چه جایگاهی دارند؟ آیا توانسته‌اند خود را در لیگ‌های داخلی ثابت کنند تا قاطعانه بگویند: می‌خواهیم خارج بازی کنیم.