عروسکهایی بودند که آمدند، با کودکان ارتباط گرفتند، مدتی ترکتازی هم کردند، اما بعد رفتند، به تاریخ پیوستند؛ خواسته یا ناخواسته. دکتر عروسکی، هاچینو واچین، گلابی، ژولیپولی، زیزیگولو، مجید دلبندم و.... گروهی به مدد تدبیر سازندگانشان که ماندن دستساختههای خود را بیش از این به صلاح نمیدانستند؛ شاید از واهمه اقبالندیدن از سوی مخاطبان و شاید با اذعان به نداشتن حرف تازهای برای گفتن و دستهای دیگر هم دوباره و چند باره آمدند، اما استقبال سرد مخاطبان برای همیشه خانهنشینشان کرد. بعضیهایشان هم جایگاه خود را دو دستی محکم چسبیدهاند و میخواهند بمانند و راضی به بازنشستگی هم نیستند. مثالش هم سنجد، چرا، پنگول و... .
در این میان یکی از این عروسکها 20 سال است که مانده و همچنان طنازی میکند و گویا تاریخ مصرف ندارد؛ کلاهقرمزی. راز ماندگاریاش اما بیگمان از سرچشمه خلاقیت و نوآوری سازندگانش آب میخورد. ایرج طهماسب و حمید جبلی در مقام سازندگان اصلی این مجموعه هر سال یک عروسک را به کلاهقرمزی الصاق کردند تا از تکرار و ملالت مصون بماند. پنگول و چرا دو عروسک شناختهشده سالهای اخیر هستند که ساعاتی خوش را برای کودکان ایرانی رقم زدهاند. خبر جالب توجه اینکه قرار است در سال جدیدی که پیشرو داریم این دو عروسک در رنگینکمان نوروزی شبکه پنج به صورت مشترک برنامه را بگردانند و اجرا کنند. این تمهید سازندگان برنامه رنگینکمان برای ایام نوروز شاید برآمده از همان احساس نیاز برای تغییر و تحول باشد. جذابیتهای سمعی و بصری یک شخصیت نمایشی حتی از نوع عروسکیاش محدود است و پس از مدتی برای چشم و گوش بیننده یکنواخت و تکراری خواهد شد. شاید ائتلاف پنگول و چرا اتفاق مبارکی باشد تا ضمن حفظ گیرایی این دو عروسک، مددرسانشان باشد در دلربایی از کودکان ایرانی.
محسن محمدی / گروه رادیو و تلویزیون
مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
بهروز سلطانی در گفت وگو با جام جم آنلاین.