جویدنی تاریخی

اولین آدامس تجاری در دنیای مدرن، سال 1848 از سوی جان بیکن کرتیس از نیوانگلند آمریکا ساخته و فروخته شد. او از صمغ درخت کاج ماده‌ای چسبناک که می‌شد آن را جوید تولید کرد و با افزودن طعم‌دهنده و کمی پارافین برای نرم‌کردن آن آدامس تولید کرد و به فروش رساند.

اولین حق امتیاز تولید آدامس در آمریکا سال 1869 به آموس تایلر تعلق گرفت، اما او هرگز آدامس ساخت خودش را به شکل تجاری به بازار عرضه نکرد.

مدتی بعد اوهایو ویلیام فین لی سمپل که دندانپزشک بود با استفاده از زغال و گچ، آدامس تولید کرد و به فروش رساند. پس از آن آدامس نیویورک آدامز وارد بازار شد. این آدامس که نوعی صمغ بود از سوی یک ژنرال مکزیکی به توماس آدامز معرفی شد و در واقع اولین قدم برای تولید آدامس به شکل مدرن امروزی محسوب می‌شود.

دهه 1870 پسران آدامز با افزودن طعم پرتقال ترش به آدامس ساخت کارخانه‌شان، آدامسی با طعم جدید ارائه دادند و سال بعد توماس آدامز با ابداع دستگاه تولید آدامس، نوع جدیدی از آدامس با طعم شیرین بیان که نامش را «جل بلک» گذاشته بود به بازار عرضه کرد. اما این آدامس‌ها یک مشکل داشتند و آن، این بود که نمی‌توانستند طعم‌شان را حفظ کنند.

تا این‌که سال 1880 ویلیام وایت با ترکیب شکر و شیره ذرت و صمغ چیکل این مشکل را حل کرد و البته برای طعم بهتر به آن عصاره نعناع نیز افزود. نعناع مدت زمان بیشتری دوام داشت و به این ترتیب اولین آدامس نعناعی به نام یوکاتان وارد بازار شد.

سپس دکتر ادوارد بیمان، با افزودن پودر پپسین ـ آنزیم گوارنده پروتئین در شیره معده ـ آدامسی ابداع کرد که می‌توانست به هضم غذا کمک کند. این نوع آدامس هنوز هم تولید می‌شود.

بعدها برادران فلیر ـ هنری و فرانک ـ از صمغ درخت چیکو استفاده و با مواد شیرین مخلوط کرده و آدامسی تازه که نامش را چیکلت گذاشتند، تولید کردند. البته این آدامس بسیار چسبنده بود که کسی از جویدن آن لذت نمی‌برد و نتوانست فروش خوبی داشته باشد.

سال 1888، توتی فروتی که نام یکی از آدامس‌های ساخت توماس آدامز بود به وسیله ماشین خودکارفروش در یکی از ایستگاه‌های متروی نیویورک به فروش رفت.

سال 1892 کارخانه تولید آدامس ویلیام ریگلی جی ار به همراه بسته‌های آدامس خود یک بسته پودر بیکینگ پودر هم ارائه داد که بسیار موفقیت‌آمیز بود و اولین برندهای کارخانه او لوتا و واسار نام داشتند.

اوایل سده 1900 بازار آدامس به شکل مدرن امروزی با طعم دهنده‌های با دوام، شکل باثباتی به خود گرفت. سال 1914 ویلیام ریگلی و هنری فلیر به صمغ چیکل عصاره‌های میوه و نعنا افزودند و آدامس «دابل مینت» را که شهرت جهانی پیدا کرد، تولید کردند. پس از مدتی کارخانه‌هایی در کانادا، استرالیا، انگلیس و زلاندنو تاسیس شدند.

چهارده سال بعد یکی از حسابدارهای شرکت فلیر تلاش کرد تا نوع جدیدی از آدامس تولید کند که تصادفی آدامس بادکنکی را کشف کرد که هرگز چسبناک نبود. او اسم آدامس را دابل بابل گذاشت. این آدامس در واقع بر مبنای فرمول اولیه فرانک فلیر ساخته شده بود. سال 1951 شرکت تاپس با افزودن کارت‌های بیس‌بال به بسته‌های آدامس بادکنکی، محبوبیت این آدامس‌ها را افزایش داد. در واقع این کارت‌های هدیه جای هدیه‌های قبلی را که سیگار بودند، گرفت و والدین و کودکانشان از این بسته‌های جدید بسیار استقبال کردند.

دهه 1950 که مشتریان نسبت به سلامت‌شان هوشیارتر شده بودند طرفدارآدامس‌های بدون قند شدند و تولید این آدامس‌ها که در اصل ایده یک دندانپزشک بود، افزایش یافت. سپس دندانپزشک‌ها آدامس‌هایی را که حاوی آمونیاک بود، تائید کردند. این ماده، اسیدی را که موجب پوسیدگی دندان می‌شود، خنثی می‌کرد.

با گذر زمان انواع متفاوت آدامس با طعم‌های مختلف تولید شد تا آنجا که امروزه شاهد آدامس‌هایی با طعم‌های بسیار متفاوت مانند کوکاکولا، وانیلی و... هستیم.

منبع: chewinggumfacts