چالش عمو پورنگ برای بوسیدن دست والدین

عموپورنگ که اعتقاد دارد در این دوره و زمانه هر کسی به تنهایی رسانه است و می‌تواند بر دیگران تاثیر بگذارد، تلاش می‌کند که بچه‌های این سرزمین را تحت تاثیر قرار دهد و تاکید می‌کند که این اقدامش شعاری نیست؛ از دل برآمده و برای همین است که بر دل نشسته است.

او می‌گوید عده‌ای با چالش او موافقت کرده‌اند و برخی هم گفته‌اند صورت خوشی ندارد بچه‌ها دست والدینشان را ببوسند و عکس بگیرند و در صفحات مجازی منتشر کنند، اما برای عموی معروف بچه‌های ایران، در میان این همه چالش در دنیای مجازی، این یکی باعث می‌شود یکی از سنت‌های ارزشمند ایرانی زنده شود.

عمو پورنگ به کشورهای همسایه اشاره می‌کند و ترکیه را یادآور می‌شود که هنوز این سنت در آن پابرجاست.

شاید بوسیدن دست والدین کار ساده‌ای به نظر برسد یا هر چیزی به جز یک چالش! اما داریوش فرضیایی به کسانی اشاره می‌کند که حالا به دلیل رودربایستی و شرم، دیواری بین آنها و والدینشان شکل گرفته و بسختی می‌توانند بردست مادر یا پدر بوسه بزنند.

برای این مجری قدیمی بوسیدن دست پدر و مادر، چالشی است برای شکستن غرور کاذب و ایجاد انس و الفت بیشتر بین بچه‌ها و والدین آنها. از نگاه او این انس و الفت به رابطه دوستانه‌ای منجر می‌شود که نارفیق را به آن راهی نیست و فرزندان را در مقابل ناهنجاری‌ها محکم و توانمند می‌کند. چالشی که عمو پورنگ راه انداخته و عکس‌های بسیار برایش ارسال شده، مساله دیروز و امروز نیست. از نگاه او احترام به بزرگ‌ترها همیشه ارزش است چه این چالش پابرجا باشد چه نباشد.

عمو پورنگ اصرار دارد که بگوید به کل نگاه می‌کند و کاری به جزئیات ندارد، برای او آنچه مهم است تاثیر این چالش و هدف متعالی آن است که مانند قطره‌ها به دریا ختم می‌شود؛ دریایی از مهر و عشق و عاطفه.

در صفحه اینستاگرام داریوش فرضیایی عکس‌های زیادی می‌توان دید و کلی دلنوشته از کسی که آرزو کرده ای‌کاش پدر و مادرش در قید حیات بودند و دست آنها را می‌بوسید تا یک روحانی که او دست فرزندش را می‌بوسد و فرزندش دست او را.

داریوش فرضیایی که می‌داند در نهایت عموپورنگ است نه یک قهرمان یا ماجراجو، این چالش را یک یادگاری از خودش توصیف می‌کند و از طرح‌های زیادی خبر می‌دهد که مانند چالش بوسیدن دست والدین، ارزش طرح شدن و وقت گذاشتن دارند.