تاب‌تاب عباسی
«تاب‌تاب عباسی، خدا منو نندازی، اگه منو می‌ندازی، بغل بابا بندازی»، کودک که بودیم چند صدبار این شعر کوتاه را خواندیم و به وجد آمدیم از این که خدا با ماست و بابا همین نزدیکی است، بعد هم دورخیز کردیم، نفس عمیق کشیدیم و خودمان را پرت کردیم سوی آسمان؛ جایی که خدا هست و بابا پایینش ایستاده.
چقدر دلمان قرص بود، چه بی پروا و نترس بودیم، چه سرِ پرشوری داشتیم و چه قدر مشتاق خطر کردن بودیم، شاید کودکی بودیم شبیه این پسر که روی طناب نازک رخت، نشسته و سنگینی‌اش را انداخته روی چند تکه چوب که ستون فقرات تاب است؛ بی‌نگرانی از شکستن، افتادن و نقش زمین شدن.
هوا سرد است، برگ و بار درختان ریخته، آسمان آماده تپیدن است، ولی این پسر با این پاهای لخت درون دمپایی پلاستیکی، گرم بازی است، مثل همه ما وقتی که کودک بودیم و هیچ چیز به اندازه بازی گرممان نمی‌کرد.
گفت و گو
حسن روشن در گفت‌و‌گو ی اختصاصی با روزنامه «جام‌جم»:
لیست تیم ملی بسیار منطقی اعلام شد
دکتر همایون: حضرت فاطمه (س) الگویی بی‌بدیل برای نقش‌آفرینی بانوان در عرصه تمدن‌سازی هستند
حضرت زهرا (س)؛ محور یک روایت تمدنی
رئیس مرکز آمار ایران در گفت‌وگوی اختصاصی با روزنامه «جام‌جم» تشریح کرد