تابتاب عباسی
«تابتاب عباسی، خدا منو نندازی، اگه منو میندازی، بغل بابا بندازی»، کودک که بودیم چند صدبار این شعر کوتاه را خواندیم و به وجد آمدیم از این که خدا با ماست و بابا همین نزدیکی است، بعد هم دورخیز کردیم، نفس عمیق کشیدیم و خودمان را پرت کردیم سوی آسمان؛ جایی که خدا هست و بابا پایینش ایستاده.
چقدر دلمان قرص بود، چه بی پروا و نترس بودیم، چه سرِ پرشوری داشتیم و چه قدر مشتاق خطر کردن بودیم، شاید کودکی بودیم شبیه این پسر که روی طناب نازک رخت، نشسته و سنگینیاش را انداخته روی چند تکه چوب که ستون فقرات تاب است؛ بینگرانی از شکستن، افتادن و نقش زمین شدن.
هوا سرد است، برگ و بار درختان ریخته، آسمان آماده تپیدن است، ولی این پسر با این پاهای لخت درون دمپایی پلاستیکی، گرم بازی است، مثل همه ما وقتی که کودک بودیم و هیچ چیز به اندازه بازی گرممان نمیکرد.
تازه ها
پیشنهاد سردبیر
هوش مصنوعی یکی از قدیمیترین عادتهای ما در اینترنت را تغییر داده است
گوگل جواب میدهد؛ چرا کلیک کنیم؟
جامجم آنلاین بررسی کرد
ماجرای سن بازنشستگی ۵۵ و ۶۲ ساله چیست؟
گفت و گو
در گفتوگو با جامجم آنلاین عنوان شد
نذر کتاب؛ وقف دانایی برای گسترش عدالت فرهنگی
در گفتوگو با جامجم آنلاین تشریح شد
فاصله ایران با پیشروان هوش مصنوعی قابل جبران است
جامجم آنلاین بررسی کرد
باجنیوزها؛ باجگیری در لباس افشاگری
در گفتوگو با جامجم آنلاین مطرح شد