دغدغه‌ای برای فردا

این دقیقا بزرگ‌ترین نکته‌ای است که باید از درون جام‌جهانی بیرون کشید. باید دانست که تیم‌ها چون نیمار دارند، چون مسی دارند، چون روبن دارند، چون بنزما دارند، چون رودریگوئز دارند و... یک گام از بقیه تیم‌ها جلوتر هستند.

این روزها، روزهای ستایش از ستاره‌هاست. تیم‌های متوسط هم که این روزها می‌درخشند و باید نامشان را در مجموعه ستاره‌های فوتبال جهان اضافه کرد. در مقابل تیم‌هایی مثل پرتغال و اروگوئه چون ستاره‌شان به اندازه کافی آماده نبود یا به دلیل استفاده بی‌موقع از دندان محروم شد، نتوانستند جایی بین بزرگان داشته باشند.

شاید زمان آن رسیده است که فوتبال ایران هم قصه زندگی ستاره‌های تیم‌ها را بخواند. در فوتبال جهان استعداد داشتن خیلی خوب است، اما کشف به موقع استعداد و پرورش به موقع آن استعداد اهمیت بیشتری دارد. بهتر بدانیم که این ستاره‌ها حاصل یک ساختار درست هستند.

قصه زندگی مسی، قصه پسر‌بچه‌ای است که در سن بسیار پایین در آرژانتین کشف شد و به اسپانیا رفت تا مثل یک الماس بی‌بدیل تراش بخورد. قصه زندگی تمام ستاره‌های اروپایی تقریبا شبیه هم است. یک آکادمی فوتبال یک استعداد را کشف می‌کند و در یک پروسه و برنامه او را برای آن که تبدیل به ستاره شود، آماده می‌کند.

ستاره‌ها این روزها که سن ستاره‌شدن بسیار پایین آمده و رقابت برای ستاره‌شدن نزدیک‌تر است، بیشتر کشف می‌شوند تا این که به یکباره ظاهر شوند و همه را بهت‌زده کننند. فوتبال ایران هم باید این داستان را حفظ کند. زمان آن رسیده که ما هم منتظر ظهور ستاره‌ها نباشیم.

ساختار درست بازیکن‌یابی و بازیکن‌سازی است که می‌تواند آینده فوتبال ایران را تضمین کند. در گوشه و کنار این مملکت استعداد‌های بزرگی هستند که منتظرند از این روزمرگی خارج شویم و ساختارهایی را بناکنیم که هرکدام از آنها یک ستاره باشند برای آن روزها که آرزوهای بزرگ‌تری در جام‌های بین‌المللی در ذهن داریم.

یک روز از خود علی دایی پرسیدم؛ اگر او در کنکور قبول نمی‌شد و به دانشگاه صنعتی شریف نمی‌رفت، آیا امروز فوتبال این حسرت را نمی‌خورد که چرا بزرگ‌ترین گلزن تمام تاریخ بازی‌های ملی را از دست داد؟ شاید زمان آن رسیده و شاید همین حالا هم خیلی دیر شده باشد، اما باید به دنبال یک برنامه درست و برای کشف علی دایی‌هایی باشیم که منتظر ما هستند. این دغدغه‌ای است که حتی می‌تواند از دغدغه انتخاب سرمربی و بحث بر سرماندن یا رفتن کرش مهم‌تر باشد... البته اگر دغدغه‌اش باشد.

افشین خماند ‌/‌ جام‌جم