حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
یادداشت
فوتبال را نکُشید
اینبار بهتر از همیشه تاریخ بازگشتند. یادمان باشد که هشت سال قبل وقتی تیم ملی از جام جهانی 2006 بازمیگشت، در فضای فردوگاه چیزی بیشتر از یک شرمساری مطلق سایه نداشت. بازیکنانی که رویشان نمیشد که حتی مسیر هواپیما تا اتوبوس را از زیر فشار نگاه شماتتبار آدمها عبور کنند. اگر خوب توجه کنیم بین نتایج روی کاغذ هیچ تفاوتی نیست و آنبار هم با دو باخت و یک مساوی بازگشتند، اینبار هم همینطور... اما بین این دو بازگشت و فضای عمومی جامعه تفاوت از زمین تا آسمان است. اینبار از همیشه بهتر به خانه بازگشتند. خیلیها بودند که دوست داشتند فرصتی بود و به فرودگاه میرفتند و در گوش ملیپوشان زمزمه میکردند که نتیجه را رها کن؛ تو امروز برای ما عزیز هستی.
اینبار بهتر از همیشه بازگشتند، یادمان باشد یکی از معدود دفعاتی بود که در بازگشت در تیم باند بازی را شاهد نیستیم. حرفها، حرفهای مهربانانه و همدلانه است و هیچ گلایهای نیست و شاید اولین بار است که در مرور اخبار حضور تیم ملی در جامجهانی نه کوبیدن پیراهنی بر زمین ثبت شده است و نه لگد زدن به کلمن آب. تیم ملی در فضایی مملو از احترام و علاقه به ایران پا گذاشت. تمام ابرهای سیاهی که در تمام سالهای اخیر بالای سر فوتبال ایران جمع شده بود، پس از سوت بازی مقابل آرژانتین به یکباره ناپدید شد. دیگر کسی این بازیکنان را به طعنه «پورشه سوار» خطاب نمیکند، دیگر کسی مهارتهای فردی و جمعی این بازیکنان را به سخره نمیگیرد و دیگر کمتر کسی پیدا میشود که بیزاری و تنفر از فوتبال را برای خودش یک شاخصه تعریف کند. بازهم در مورد فوتبال میتوان ساعتها حرف زد و از این حرف زدن خسته نشد. باز هم همه ما کارشناسان بالفطره با لذت از فوتبال گفتیم. فوتبال باز هم به سبد دوست داشتنهای مردم کشور ما بازگشته است. این هدیه جامجهانی به لیگ آینده فوتبال ایران است. در تمام این سالها که فوتبال به یک پدیده اعصاب خردکن و پر از خبرهای بد و منفی تبدیل شده بود، رفتهرفته ورزشگاههای ما از تماشاگر خالی میشد و هیچ کس جز برای ناسزا گفتن دهانش را برای فوتبال باز نمیکرد. حالا اما داستان تغییر کرده است. میتوان امیدوار بود که این فضای دوست داشتن فوتبال زنده بماند. میخواهید نامش را وظیفه بگذارید یا ماموریت فرقی نمیکند؛ اما فوتبال ایران باید قدر این زنده شدن شور فوتبال را در جامعه بداند. لیگ بعدی باید لیگی باشد برای روشن نگه داشتن این آتش؛ نمیخواهیم و نباید دوباره لیگی داشته باشیم که در فرسایش حرف اول و آخر را میزند و نباید فوتبال دوباره به «عصر روی اعصاب رژه رفتن» بازگردد و باید تیم ملی فوتبال را از تمام حصارهای منفی خارج کرد. این لیگ سال آینده باید سوار این موج شود و فوتبال را به قتل نرساند.
افشین خماند / جامجم
گفت و گو
