بابک حمیدیان در «هفت»

به گزارش جام‌جم، بابک حمیدیان در این برنامه به توضیح درخصوص نقش‌آفرینی‌های متفاوت خود پرداخت و گفت: مسیری که پیموده‌ام مسیر هموار و به دور از هیجانات مرسوم بازیگری نبوده است و متفاوت بودن نقش‌هایی که بازی می‌کنم نیز قطعا نشات گرفته از نقش‌های متفاوتی است که به من پیشنهاد می‌شود. الان به‌طور دقیق نمی‌دانم این تفاوت خوب یا بد است، بلکه خوب یا بد بودن این مسیر در سال‌های پیش رو مشخص خواهد شد.

او درباره معیارهای انتخاب نقش هم توضیح داد: مدل‌های مختلفی برای انتخاب نقش وجود دارد. برای مثال در فیلم «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» ساخته خانم پوران درخشنده، هرگز به کوتاهی نقش فکر نکردم، حتی با وجود چالش‌های شدید روحی که ایفای این نقش برای من داشت، بازی در آن را پذیرفتم. گونه دیگری از انتخاب نقش و بازیگری را هم در فیلم‌های آقای حاتمی کیا می‌بینیم که بازیگر را برای بازی در موقعیت بزرگی قرار می‌دهد و فضای خاصی را به این منظور ترسیم می‌کند.

حمیدیان بر لزوم تحقیق و پژوهش در بازیگری تاکید کرد و گفت: من در دانشگاه تئاتر خواندم و اولین نمایشی را هم که بازی کردم نمایش «سیاه ها» بود. پژوهش و مطالعه، عادت دیرینه‌ای است که از همان زمان همراه من است و به کوتاهی و بلندی نقش هم ربطی ندارد.

بازیگر «خدا نزدیک است» در ادامه داشتن الگوهای انسانی در بازیگری را مطلوب خود ندانست و افزود: برای من الگوهای اخلاقی جذاب‌تر از الگو‌های رفتاری هستند و هر آن کس در دنیا که اخلاقمدار زندگی کرده باشد و احساس خوبی به مردم پیرامون خود داده باشد، الگوی من محسوب می‌شود.

حمیدیان به دوستی و متانت کیومرث پوراحمد در زمان ساخت فیلم «50 قدم آخر» اشاره کرد و گفت: نقش هرمز شکیبا نقش بسیار سختی بود که بخش زیادی از این دشواری به بازی در یک نقش اصلی برمی‌گردد. البته باید بگویم خودم به عنوان تماشاگر فقط تا نیمه فیلم را دوست دارم.