یادداشت

کاش فقط بامزه بودیم

این روزها از حمله گروهی به صفحات اجتماعی مازیچ، داور صربستانی بازی ایران و آرژانتین زیاد می‌شنویم. گروهی از دوستان ما در یک لشکرکشی جمعی و اینترنتی صفحات او را تبدیل به میدانی برای اعتراض به قضاوت ضعیف او در بازی کرده‌اند و با جملاتی آبدار و گاهی غیرپاستوریزه حسابی از خجالت او درآمده‌اند.
کد خبر: ۶۸۷۶۶۰

این اتفاق سابقه هم دارد. پیش از این لااقل دو بار این مساله اتفاق افتاد و بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای هم داشت. یک‌بار در بازی‌های فصل گذشته تیم ملی والیبال ایران در مقابل تیم ملی والیبال ایتالیا که زایتسف، ستاره ایتالیایی وقتی به اینترنت وصل شد با هجوم گسترده‌ای از نظراتی با فونتی غریب مواجه شد. بار دوم هم زمانی بود که ایران با آرژانتین در جام‌جهانی همگروه شد و دوستان همیشه آنلاین ما ستاره آرژانتین را با جملات خود مورد نوازش قرار دادند. این‌بار اما جریان فرق می‌کند، در دو بار اول حملات از جنسی دوست‌داشتنی نبود. ما چرا باید انتظار داشته باشیم بازیکن تیم ملی ایتالیا در برابر ما از ضرب آبشارهایش بکاهد یا خدای‌ناکرده کم‌فروشی کند. مسی چه گناهی کرده که بهترین بازیکن جهان است و چه تقصیری داشته که گوی‌ها حکم دادند با ایران همگروه شود؟

داستان حمله به داور صرب، اما داستانی از جنس دیگری است؛ حقی از ما ضایع شده است. یک خاطره خوب از ما دزدیده شده است. یک روز بزرگ از تاریخ فوتبال ایران به دلیل اشتباه فاحش این داور بزودی مشمول مرور زمان می‌شود و همه یک نتیجه را در نظر می‌گیرند.

این داور صرب از میان هزاران داور فعال در سراسر جهان برگزیده شده تا در جام‌جهانی قضاوتی در سطح و اندازه‌ای جهانی داشته باشد. اشتباه داوری جزئی از فوتبال است، قبول داریم. اگر اشتباه داوری نبود شاید ایران به جام‌جهانی نمی‌رسید، این هم درست !... اما ما که می‌توانیم به داوری که بارها از مدافعان آرژانتین در توپ‌گیری از بازیکنان ایران موفق‌تر بود، اعتراض کنیم و به او بگوییم که از دست تو ناراحتیم. دلیل نمی‌شود که خودمان را سانسور کنیم. اتفاقا اگر جهان با اعتراض جمعی متوجه شود که ما چه اندازه از دست این داور صرب ناراحت هستیم و نمی‌توانیم اشتباه او را هضم کنیم، به خودی خود اتفاق بدی نیست. در این میان اما آنچه قابل دفاع نیست، ادبیات برخی حمله‌وران است. وقتی خود را صاحب حق می‌دانیم هیچ دلیلی ندارد اعتراضمان با جملاتی همراه باشد که حتی خواندن آن شرم‌آور است. ما وقتی منطقی به اندازه پاهای زابالتا داریم که دارد پاهای دژاگه را درو می‌کند، چه نیازی داریم که از الفاظی استفاده کنیم که در جمع‌های چند نفره خودمان از به زبان آوردن آنها ابا داریم ؟ شاید بهترین حمله‌وران به صفحات اجتماعی مازیچ آن دوستانی بودند که با زبان طنز و کنایه مازیچ را شرمنده کردند. کاش در این اعتراض به جای مافیا‌پنداری و توهین فقط بامزه بودیم.

افشین خماند ‌/‌ جام‌جم

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها