حال همه ما خوب است

ما ایرانی‌ها از جام‌های جهانی خاطرات تلخ و شیرین بسیار داریم؛ چه در جام‌هایی که بودیم و چه نبودیم. وقتی با آرژانتین بازی می‌کردیم خاطرات حضور در جام‌های قبلی در ذهن‌مان مرور شد، از جام 1978 در خاک آرژانتین گرفته تا 1998 فرانسه و 2006 آلمان و اکنون شنبه سی و یکم خرداد 93 در برزیل.

بیست و چهار سال پیش وقتی در شب سی و یکم خرداد، برزیل برابر اسکاتلند بازی می‌کرد یکی از تلخ‌ترین خاطرات جام‌جهانی برای ما ایرانی‌ها رقم خورد. زلزله گیلان در سال 1369، جام‌جهانی را به کام مردم ما تلخ کرد هر چند باید مدیون این بازی در 30 دقیقه بامداد باشیم که جان خیلی‌ها که بیدار مانده بودند و فوتبال نگاه می‌کردند نجات داد. فوتبال، خیلی از مردم را از خانه‌هایشان بیرون کشید تا زیر آوار نمانند. 16 سال پیش در شب پایانی خرداد و در جام‌جهانی سرزمین خروس‌ها بود که ایران بر آمریکا پیروز شد. باز هم مردم به خیابان‌ها ریختند، اما این‌بار نه از ترس فرو ریختن آوار، بلکه از فرط شادی و سرور ملی. در روزهای خرداد ماه 92 با گل گوچی (رضا قوچان‌نژاد) دوباره خیابان‌ها پر از شور و نشاط مردمی شد تا خردادماه و خاطرات تلخ و شیرین فوتبال همچنان در ذهن‌هایمان باقی بماند. فوتبال خرداد ماه یک جوری با بیرون زدن از خانه‌ها تعبیر می‌شود.

ایران ـ آرژانتین اما تازه‌ترین خاطره ما در خرداد ماه است؛ یک اتفاق خوب در ورزش ایران که بعد از مدت‌ها توانستیم جنبه‌های خوب برد را در یک باخت ببینیم. درست از لحظه پایان بازی از ملی‌پوشان به دلیل تلاش آنها قدردانی می‌شود و دیگر کسی به دنبال ریز مبالغ دریافت‌های میلیاردی آنها نیست. نتیجه بازی ایران و آرژانتین و آن گل دیرهنگام مسی حال همه را برای لحظاتی بد کرد، اما خوب که فکر کنیم، می‌بینیم نیمچه شادی خیابانی برخی محلات در شهرها، انعکاس تلاش ملی‌پوشان در رسانه‌های جهان و احساس غرور از بازتاب شکستی که اصلا شبیه شکست نیست، حال همه را در پایان یکی از همان خردادهای فوتبالی‌مان در جام‌های جهانی خوب کرده است. باختیم، اما حال خوبی داریم و امیدواریم فوتبال علیه زلزله و عامل شادی مردمی همچنان حال ما را خوب نگه دارد.

محمد رضاپور ‌/‌ گروه ورزش