خودکرده را تدبیر نیست

استقلال که به نسبت دیگر نمایندگان فوتبال ایران در گروه سختی قرار نگرفته، حالا برای صعود از گروه اول لیگ قهرمانان چاره‌ای جز کسب سه پیروزی و حداقل یک مساوی از چهار بازی باقی‌مانده خود در دور مقدماتی ندارد. نمی‌خواهیم بدبینانه به قضیه نگاه کنیم، اما استقلال با باخت به الریان، کار خود را دشوارتر کرد تا نشان دهد که در این فصل و همراه با فراز و فرودهای بسیار آبی‌ها، «تفکر آسیایی» پیش‌روی مدیران و برنامه‌ریزان استقلالی قرار نگرفته است.

این در شرایطی است که انتظار می‌رفت با توجه به توفیق حضور در جمع چهار تیم برتر آسیا در فصل قبل، استقلال در این فصل منسجم‌تر و قدرتمندتر از سال 2013 در لیگ قهرمانان حضور یافته و هیچ چیز را در راه موفقیت به اما و اگر نسپارد. اما گویا استقلال بیش از آن که به فکر حضور در آسیا باشد، به‌دنبال این بود که کج‌دار و مریز در لیگ به کارش ادامه داده و سرنوشت آسیایی‌اش را به قضا و قدر بسپارد. جدایی پژمان منتظری و جواد نکونام را می‌توان در این جهت تفسیر کرد، هر چند که استقلال از زمانی دچار از هم گسیختگی شد که مغز متفکر خط میانی خود یعنی مجتبی جباری را روی لج و لجبازی از دست داد.

برای همین نیز هست که در این فصل استقلال بیش از هر زمان با حریفان خود از موضع انفعال و ضعف برخورد کرد تا این شیوه تنها در زمینه دیدارهای داخلی به‌کار آید و بس. به‌طور طبیعی این تاکتیک در هماوردی با تیم‌های آسیایی جواب لازم را نمی‌دهد و منطقی هم نیست که امیر قلعه‌نویی همه چیز را از منظر شانس و اقبال تیمی مورد توجه قرار دهد.

هر چند هنوز هیچ چیز برای آبی‌ها به پایان نرسیده و تیم قلعه‌نویی می‌تواند با پیروزی بر تیم الجزیره در شب چهارشنبه‌سوری(سه‌شنبه بیست و هفتم اسفند) برای هوادارانش شبی با شکوه را رقم بزند، اما بی‌شک امیر قلعه‌نویی در فرصت چندروزه تا این بازی باید روحی جدید در کالبد تیمش بدمد، زیرا الجزیره که از وجود بازیکنانی خوب و فرصت‌طلب برخوردار است، برای باخت به تهران نمی‌آید.

حجت‌اله اکبرآبادی/ گروه ورزش