کابینه جعفری ، میان چکش و سندان

چالش هایی که کابینه دکتر ابراهیم جعفری ، نخست وزیر عراق با آن روبه روست ، نه تنها به چگونگی ترسیم چشم اندازهای آتی عراق جدید مربوط می شود بلکه به مباحث سوال برانگیزی نیز ارتباط دارد که کابینه تازه تاسیس وی را مورد تهدید قرار داده است.

کد خبر: ۶۴۶۷۳

هرچند جعفری و وزرای تعیین شده زمام امور و ارکان دولت را از ایاد علاوی ، نخست وزیر پیشین تحویل گرفتند اما هنوز چندین پست مهم در کابینه وی خالی مانده است دلیل آن اصرار جعفری و یارانش در مورد حضور عربهای اهل سنت در هیات وزیران است. آنان که کمتر از 20 درصد جمعیت عراق را تشکیل می دهند ، سابق بر این حساس ترین و اصلی ترین پستهای سیاسی ، نظامی و اقتصادی را در دوران رژیم صدام بر عهده داشتند اما با توجه به ترکیب جدید کابینه ، مشکلات متعددی درباره حضور عربهای اهل سنت در پستهای وزارتی ایجاد شده است.
اولا: شخصیت های مبارز و ضدبعثی میان آنان ، بندرت پیدا می شود
ثانیا: اصرار جریانات سیاسی وابسته به عربهای اهل سنت و تعداد کمی از پیشینیان آنان ، مانند ایاد علاوی ، بر حول این موضوع متمرکز شده است که شخصیت های بعثی که پستهای وزارتی و نظامی در دوران صدام به عهده داشته و اکنون از رژیم بعث رویگردان شدند ، در کابینه جدید معرفی شوند.
چنین امری ، البته مورد قبول جعفری و دیگر جریانات اصلی شیعه و همچنین کردهای عراق نیست. بدیهی است ، هدف اصلی علاوی برخورداری از پشتوانه جدید سیاسی در عراق برای ایفای نقش بزرگ تر در سیاست های داخلی این کشور است.
شیعیان عراق با حمایت از جعفری و عبدالعزیز حکیم ، سد راه علاوی سکولاریست شیعه شدند و وی کوشید در ابتدا با ایجاد ائتلاف با اکراد ، از دستیابی جعفری به منصب نخست وزیری جلوگیری کند و چون موفق نشد ، اکنون طرح بهره گیری از نیروهای سابق بعثی برای تصدی پستهای وزارتی و بازگشت به کار آنان را مطرح کرده است.
تا اینجای کار، جعفری با پشتوانه مرجعیت دینی که بر اصل نمایندگی همه اقوام و مذاهب ساکن در عراق در کابینه تاکید کرده ، پیروز میدان بوده است ، اما این امر به حمایت اکراد عراقی نیز بستگی دارد; به همین دلیل انتخاب کشور اردن از سوی جلال طالبانی به عنوان اولین کشور خارجی که نخستین رئیس جمهور منتخب عراق از آن دیدن می کند ، چندان بجا و شایسته نبوده است زیرا پیداست اردن نه تنها جایگاه اصلی پرورش دهنده تروریست هایی محسوب می شود که خون مردم بی گناه را در شهرهای نجف ، کربلا ، حله و بغداد بر زمین ریختند بلکه از عودت و احیای فعالیت و نشاط سیاسی بعثیون سابق استقبال کرده است.
پیداست چنانچه این تعارضات در متن ساختار جدید سیاسی عراق حل و فصل نشود ، نمی تواند موانع جدی در قبال استقرار امنیت و ثبات در این کشور ایجاد کند.