لباسی‌که به‌گردشگری جان‌می‌دهد

در طول صد سال گذشته، نوع پوشش رسمی بیشتر کشورها یکسان شده است، رشد بی‌سابقه شرکت‌های بین‌المللی این یکسان شدن سبک و سیاق زندگی مردم جهان را بیش از پیش سرعت بخشیده است.

از بین رفتن فرهنگ‌های ملی و خرده‌فرهنگ‌های محلی تهدیدی جدی برای ملت‌ها محسوب می‌شود که بی‌هویتی و سردرگمی را برای نسل آینده به ارمغان می‌آورد. در دنیای فعلی که اساس ماندگاری یا زوال هر چیزی به نوعی به اقتصاد گره خورده است، شاید بهترین راهکار جهت حفظ فرهنگ بومی صنعت گردشگری باشد. پدیده گردشگری که خود زاییده عصر کنونی است، توانسته بخوبی توجه گردشگران را به آداب و رسوم، سنت‌ها و عناصر فرهنگی معطوف کند.

بسیاری از کشورها هوشمندانه از این قابلیت صنعت گردشگری در حفظ هویت فرهنگی خود استفاده کرده‌اند. بهترین نمونه در این رابطه کشور هندوستان است. هرچند‌ هندی‌ها سرسختانه به سنت‌های خویش پایبند هستند و همچنان در مراسم‌ رسمی، عروسی‌ها و مجالس وی‍‍ژه و حتی در طول زندگی روزمره خود از لباس‌های محلی‌شان استفاده می‌کنند، اما بهره‌گیری از این پوشش‌های رنگارنگ در صنعت گردشگری این کشور بوضوح دیده می‌شود.

استفاده از لباس‌های محلی در مراکز خدماتی چون هتل‌ها و رستوران ها،‌نمایش چگونگی تهیه این لباس‌ها به گردشگران،‌ حضور قوی آنها در تبلیغات مرتبط با گردشگری همه و همه به نوعی هم ارزش‌های ملی این کشورها را مستقل و پایدار می‌گرداند و هم سود اقتصادی بالایی نصیب مردم محلی می‌شود.

ایران نیز در این حوزه توانمندی‌های متنوعی دارد. این تنوع و گوناگونی لباس‌های محلی به حدی است که می‌تواند نه‌تنها در رونق بخشیدن به گردشگری خارجی موفق باشد، ‌بلکه گردشگری داخلی را نیز رونق ببخشد.

تنوع بالای قومی در ایران در کنار اقلیم‌های متفاوت، انوع و اقسام پوشش‌های محلی و بومی را در ایران پدید آورده است. به‌کارگیری پوشش‌های محلی در تمامی بخش‌های گردشگری اعم از مراکز اقامتی، ‌مراکز خرید سنتی، اماکن تفریحی و تبلیغات و بازاریابی می‌تواند به گردشگری ایران جان تازه‌ای بخشیده و عناصر این صنعت را که هنوز در عصر پیش از مدرن باقی مانده‌اند اندکی متمایز، ‌متنوع و گیرا کند.

آیسا اسدی