باران غمگین شبانه

شب ادراری می تواند یک راز شرم آور باشد. شب ادراری یک کودک 8ساله باعث خرد شدن شخصیت اجتماعی و از میان رفتن اعتماد به نفسش شود. او همیشه از بیرون منزل خوابیدن فرار می کند ، بنابراین به علت این که دوستانش هیچ وقت از او دعوت نمی کنند ، احساس محرومیت می کند. اگر هم مجبور باشند شب را در جایی بخوابند ، تمام شب از ترس خیس کردن شلوارشان بیدار هستند و صبح هنگام با تنی خسته و درمانده به خانه بازمی گردند.
متاسفانه بعضی والدین به طور اشتباه بر این باورند که اگر فرزندانشان کمی بیشتر سعی کنند می توانند تا صبح راحت بخوابد. در صورتی که به نظر کارشناسان ، این اصلا منطقی و عقلانی نیست. شب ادراری کودکان کاملا غیرارادی است و بیشتر آنها ممکن است به دلیل داشتن بیماری آسم (تنگی نفس) دچار چنین مشکلی باشند. پس چه کسی مسوول این کار است (پس مقصر کیست ؛) یک درصد از کودکان به علت بیماری دیابت یا مشکلات کلیوی دچار این مساله هستند ، ولی این احتمالات با یک آزمایش و چکاپ کلی می تواند تشخیص داده شود. شب ادراری های موقتی ممکن است به دلیل نگرانی و فشارهای عصبی باشد از قبیل رفتن به یک مدرسه جدید یا تولد یک نوزاد در خانه ؛ ولی کارشناسان معتقدند شب ادراری مزمن و طولانی مدت به علت رشد ناکافی اعصاب بین مغز و مثانه باشد. اعصاب مثانه نمی توانند پر بودن آن را به مغز انتقال دهند تا کودک بیدار شود ، در نتیجه کودک جایش را خیس می کند.

لطفا بیدار شو: برای شب ادراری کودکان تدابیر زیادی وجود دارد. با کمک پزشک متخصص اطفال می توان مشکل کودکان را با استفاده از وسایلی برای بیدار شدن او هنگام ادرار برطرف کرد. یک سری وسایل هشداردهنده وجود دارند که می توان آنها را به عنوان لباس زیر کودک استفاده کرد که این وسایل پر بودن مثانه را به کودک علامت می دهند و باعث می شوند او بیدار شود و به دستشویی برود. با این کار به مدت 2 الی 3 ماه کم کم مغز کودک به احساس پر بودن مثانه پاسخ مثبت می دهد. حتی اگر او برای مدت طولانی تری به مداوا نیاز داشت ، ادامه دهید تا پاسخ بگیرید ، ولی باید توجه داشت این وسایل را حتما با تجویز پزشک تهیه کنید.

کارهایی را که می توان برای کمک به رفع مشکل شب ادراری کودکان انجام داد: مساله را کاملا برای او باز کنید. مطمئن شوید فرزندتان کاملا درک کرده که شب ادراری به معنی بد و تنبل بودن او نیست. بگویید تنها او نیست که این کار را انجام می دهد. به فرزندتان بگویید شاید 4 یا 5 کودک دیگر در کلاستان همین مشکل را داشته باشند.

هرگز او را سرزنش نکنید: با این کار ، او خیلی سخت تر می پذیرد که جایش را خیس نکند. خواهر و برادرش را به رخ او نکشید.

به او یاد دهید که در پاسخ گوشه و کنایه ها بگوید: من گاهی اوقات جایم را خیس می کردم ، ولی حالا دیگر این کار را نمی کنم.

درباره نوشیدن مایعات دقت کنید: اگر اعصاب مثانه فرزندتان پیام را به موقع به مغز منتقل می کند ، هیچ مشکلی نیست که او قبل از خواب چه مقدار آب بنوشد، ولی اگر کودکتان جایش را خیس می کند ، قبل از خواب به او مایعات ندهید یا مقدارش را کم کنید تا او راحت تر بتواند بخوابد. در عین حال این منطقی است که اگر او احساس تشنگی می کند هر چقدر خواست می تواند آب بخورد.

علت نگرانی او را پیدا کنید: اگر احساس می کنید فرزندتان بیشتر از یکی دو هفته باز به این مشکل دچار شده ، علت را دریابید و به او برای رفع مشکلش کمک کنید.

وسایل و لباس اضافی او را در دسترس قرار دهید: پارچه روی تخت او را از جنس ضد آب تهیه کنید و چند ملحفه و شلوار کنار او بگذارید تا به راحتی بتواند لباسش را عوض کند.

از لباسهای زیر و وسایل یکبار مصرف استفاده کنید:استفاده از وسایل یکبار مصرف در اندازه های بزرگ برای جلوگیری از خیس شدن و کثیف شدن ، فرزندتان خیلی مفید است. هیچ دلیلی وجود ندارد که فرزندتان به خاطر داشتن این مشکل از بسیاری روابط اجتماعی محروم شود. حتی اگر او خواست شب را در جایی بماند به او بگویید چگونه می تواند لباسش را در دستشویی عوض کند بدون این که کسی متوجه شود.