زنجیر زنی گروهی مردان
راه افتادن دستههای سینهزنی از زمان آلبویه میان شیعیان رایج شد. در عصر صفوی نیز دستههای سینهزنی در حال خواندن اشعاری با آهنگ یکنواخت ـ که در سوگ امام حسین(ع) سروده شده بود ـ در کوچهها و خیابان میگشتند. در این عصر برای افزایش هیجان مردم و شکوهمندتر شدن دستههای عزاداری، نواختن طبل و کوبیدن سنج معمول شد و حتی ادوات جنگی ـ که در میدان رزم کاربرد داشت ـ به اینگونه مجالس راه یافت. شیپورزنی، علمگردانی و حرکت دادن کتل، مورد استفاده سوگواران قرار گرفت؛ ازجمله مواردی که در این دوره به دستههای سینهزنی اضافه شد، میتوان به خونآلود کردن سر و صورت و تیغ زدن و قمه زدن به فرق سر اشاره کرد.
زنجیرزنی یکی دیگر از مراسم شیعیان هنگام عزاداری دوران محرم است که تقریبا در همین عصر وارد فرهنگ رسمی عزاداری ما ایرانیان شد. در این مراسم مردان به صورت گروهی و در دستههای منظم با زنجیر بر پشت خود میکوبند. مجموعهای از حلقههای ریز متصل به هم که به دستهای چوبی یا فلزی وصل میشود، زنجیر را سامان میبخشد.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
مرور بزرگ ترین جنجال های تاریخ جام جهانی (8)
«رسوایی خیخون»، ننگ ابدی آلمان و اتریش شد
گفت و گو
