شیعیان ماه محرم شده هنگام عزا

سلام می‌کنیم بر حسین(ع) از دل تاریکی‌های شب‌های عاشورای کودکی مان تاکنون که عشقش اسیرمان کرده است.

سلام می‌کنیم بر غربت و قرابت حسین(ع) از مدینه تا کربلا.

سلام می‌کنیم بر حال و هوای محرم که با همه فرق می‌کند.

سلام بر هنگام عزا بر شه مظلوم عالم.

سلام بر دل‌های شوریده از عشق حسین(ع).

سلام بر نواهای دل انگیز یا حسین(ع)

سلام بر سینه‌های سوخته از عشق حسین(ع)

سلام بر لب تشنه لبیک حسین(ع) که تشنه آب نبود، تشنه لبیک بود.

سلام بر شبی که حسین(ع) وداع کرد با آن‌هایی که مرگ را واهمه داشتند.

سلام بر عزاداران حسین(ع)که راه تو،هم عزادار می‌خواهد و پیرو.

... و ما عزای حسین(ع) را برای لبیک به ندای«هل من ناصر ینصرونی» ابا عبدالله است که برپا می‌کنیم.

جوشش خون حسین(ع) در نینوا شیعیانت را به خروش می‌آورد. مرگ سرخ تو آینده سیاه بشریت را،عاشقانت را، شیعیانت را سفید کرد.

تو زاده عشقی، و خوب هم هنر خوب زیستن را و خوب مردن را به عاشقانت آموختی. رستگاری دو عالم را در عشق به تو یافتیم. و این عشق ما را از تن دادن به هر ذلتی دور می‌دارد.

حداقلش همین است که محرمت، عاشورایت و پرچم‌های سیاه و سرخت که می‌آید، وداع می‌کنیم با هر چه پلیدی است که ما را گرفتار خود کرده است. محرم فرصتی است از عشق او سیراب شویم. رذالت‌ها را کناری بگذاریم، چند صباحی آدمیت را تجربه کنیم که تو خواهان آن بودی.

... و تو هر سال که محرم می‌شود، زنده می‌شوی تا همان فریاد را سر دهی که آیا کسی هست مرا یاری کند؟ و آنگاه که ظهر عاشورا می‌رسد نظاره می‌کنی که لبیک گویان کم شده‌اند یا زیاد؟! و باز شهید می‌شوی تا دل خون تو، دل‌های جا مانده از قافله را بسوزاند.

شیعه حسین(ع) بودن را اگر می‌خواهیم، باید آنگونه زندگی کردن و اینگونه مرگ را برگزینیم. به این آگاهی که رسیدیم همه روزها عاشوراست و همه ماه‌ها کربلاست. حسینی زیستن حسینی به دیدار معبود و معشوق شتافتن، راهش همین است.

رسم دنیاست. همیشه حق عاشق این بوده است. این عاشق کشی تا قیام منتقم پار برجاست. حسین همیشه تاریخ را سیراب کرد. این سیراب شدن از برای همه نیست. عشق می‌خواهد و لبیک.

محمد صفری-جام جم آنلاین