این رئیس جمهورمشکلی ندارد؛

جبهه دوم خرداد در سالهای گذشته ، بر طبل شعار تنش زدایی بسیار کوبیده است. به زعم این جناح ، اعتبار بین المللی جمهوری اسلامی ایران طی 8 7 سال گذشته در جهان ، افزایش یافته است. تحلیل درستی یا نادرستی این ادعا را به فرصت دیگری می سپاریم و تنها به این نکته بسنده می کنیم که بهبود اعتبار بین المللی یک کشور را نه در شعارهایی که مصرف داخلی دارد بلکه باید در فراسوی مرزها کاوید ؛ آن هم با معیارهای جهانی ، نه مقیاس های حزبی و درونی. بحثهایی که طی یک سال اخیر، حول محور تکنولوژی هسته ای جمهوری اسلامی ایران در گرفت و آن را به یک چالش جدی در عرصه روابط بین الملل تبدیل کرد، رفتار اصولگرایان و جناح دوم خرداد را محک زد و نشان داد کدامیک از آنها پایبندی بیشتری به سه اصل مهم سیاست خارجی (عزت ، حکمت و مصلحت) دارند. بخشی از اصلاح طلبان ، در برابر فشار امریکا کاملا حالت وادادگی از خود نشان دادند و در عین حال که در برابر رقیبان سیاسی داخلی ، حاضر به کمترین تساحل و تسامحی نبودند ، در برابر تهدیدهای دولت امریکا، اهل سهله و سمحه شدند. بنگرید به نظرات بهزاد نبوی ، نایب رئیس مجلس ششم و عضو برجسته جبهه دوم خرداد که در کادر رهبری سازمان مجاهدین انقلاب ، بسیاری از سیاستهای عصبی و تندروانه را رهبری می کرد.
او که سابقه عملیات چریکی در برابر دولت واشنگتن را در پرونده سه دهه قبل خود دارد ، در رفتاری شگفت انگیز ، همچون سربازانی که پوتین های شان را به گردن می آویزند ، ژست تسلیم گرفت و خواستار آن شد که عبارت تکنولوژی هسته ای به کلی از فرهنگ لغات صنعتی در ایران پاک شود. در عین حال ، شخص آقای خاتمی چنین راهبردی را نپذیرفت و در حالی که تعامل و مذاکره با اروپا را در دستور کار قرار داد، بالا بردن پرچم تسلیم در برابر خواسته های غیرمنطقی امریکا و اروپا را رد کرد. برخی دوم خردادی ها به همان ترتیب که خود را متصف به ویژگی «تنش زدایی» می کنند ، رقیبان را «تنش زا» می دانند. از نگاه آنها هر حرف تندی - ولو از سوی مطبوعات مستقل از حاکمیت - علیه امریکا و متحدانش مطرح شود ، تنش زدایی به حساب می آید، در حالی که در عرف دنیا، اظهارنظرهای متناقض به منظور امتیاز گرفتن ، کاملا شناخته شده است. کما این که هم اینک در امریکا ، دو جناحی که اصطلاحا کبوترها و بازها نامیده می شوند، درباره ایران ، اظهارنظرهای دوگانه ای بیان می کنند که برای اهل درک و نظر، کاملا قابل تحلیل است. پس ، هر سخنرانی تندی در عرف دیپلماسی ، تنش زایی به حساب نمی آید و متقابلا هر سخن آرام و ملایمی تنش زدایی تلقی نمی شود.
با این تعبیر، به نظر می آید اصولگرایان ، در بازی دیپلماسی بالقوه از توانایی بالاتری برخوردارند ؛ زیرا ضمن این که رفتارشان ، «حاکمیت دوگانه» را تداعی نمی کند، می دانند بیان سخنان پارادوکسیکال در چه زمانی لازم است و چه وقت می تواند هزینه های سنگینی را برای نظام به همراه داشته باشد. از مشکلات اساسی سالهای اخیر در سیاست خارجی کشور ، بحث «حاکمیت دوگانه» بود. این ویژگی ، برخی چهره های دیپلماسی را در غرب ، به این اندیشه انداخته بود که بتوانند از شکاف و رخنه ایجاد شده ، بهره برداری کنند. افراطیون دوم خرداد در وضعیت حاکمیت دوگانه بر شاخ نشسته بودند و بن می بریدند. با این حال دیپلمات های غربی بخوبی می دانستند که این عناصر تندرو ، از کفایت و لیاقت لازم برخوردار نیستند ، اما از آنجا که به عنوان مهره های اثرگذار به نفع غرب ، مورد بهره برداری قرار می گرفتند ، توجه دولتهای غربی بویژه امریکایی ها را به سمت خود معطوف می کردند. با وجود این که چهره های عصبانی و تندرو جبهه دوم خرداد هزینه های سنگینی را به نظام تحمیل کرده اند ، به نظر می رسد با از دست رفتن جایگاه آنها در حاکمیت ، فضایی برای برقراری آرامش و تعادل در سیاست خارجی فراهم آمده است و اصولگرایان در این شرایط می توانند با حوصله بیشتری ، سه اصل عزت ، حکمت و مصلحت را در دیپلماسی کشور نهادینه کنند.

اقتصاد ، محوراختلاف اصولگرایان اصولگرایان ، دیدگاه های اقتصادی یکسانی ندارند. برخی نامزدهای ریاست جمهوری وابسته به این طیف ، در اظهارنظرهای خود، به سرمایه داری تاخته اند و حتی بانکهای خصوصی را خلاف قانون اساسی و علیه منافع ملت دانسته اند. این سخنان ، نوعی مخالفت با گسترش یافتن بخش خصوصی به حساب می آید ، اما آنها از چنین قضاوتی درباره سخنشان واهمه ندارند. این بخش از اصولگرایان می گویند سیاست های خصوصی سازی در کشور، به نفع دهکهای بالایی جمعیت تمام شده و فاصله طبقاتی را بشدت افزایش داده اما از نگاه آنان خصوصی سازی به معنای مشارکت شهروندان متوسط، هرگز تحقق پیدا نکرده و بعلاوه ، مقوله عدالت اجتماعی با اجرای سیاست های خصوصی سازی رنگ باخته است. شاید این طرز تفکر، به نوعی ، بازگشت به اقتصاد دولتی تلقی گردد ، هر چند معتقدان به آن ، صراحتا به چنین باوری اعتراف نکنند. بخشی از جناح اصولگرا که آبادگران نام گرفته در اقتصاد، چنین دیدگاهی را پی می گیرد دکتر احمد توکلی رئیس مرکز پژوهش های مجلس ، دکتر الیاس نادران عضو هیات رئیسه و دکتر حسن سبحانی رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس با اندک اختلافی ، از چنین نظری پیروی می کنند. در همین حال ، بخش دیگری از جناح اصولگرا که مشترکات فراوانی با آبادگران دارد ، نظرات متعادل تری دارد. دیدگاه های این گروه ، با برخی سیاست های اقتصادی اعمال شده طی سالهای گذشته تا حدی همخوانی دارد. آنها به عنوان مثال ، به سیاست تثبیت قیمتها در سال 84چندان روی خوش نشان ندادند، اما سیاست جایگزین مشخصی را هم ارائه نکردند. مهندس محمدرضا باهنر نایب رئیس و دکتر دانش جعفری رئیس کمیسیون اقتصاد مجلس را می توان در همین گروه جای داد.