گردشگری در کجای انتخابات است؟

هویت هر فعالیتی را سازمان و تشکیلات آن تعیین می کند. بخش گردشگری کشور در تنگناهای سازمانی که از سال 82 تشکیل شد، گم شده است و قبل از آن تشکیلات منسجمی وجود نداشت. منتها در یک دوره آن هم در فاصله سال‌های 76 تا 79 قرار بود فعالیت منسجم‌تری داشته باشد اما به سرانجام نرسید. اما اکنون نمی‌تواند بین سازمان‌های مختلف مرتبط و غیرمرتبط با گردشگری هماهنگی ایجاد کند به همین دلیل از انجام بسیاری از کارها ناتوان است.

اگر صنعت گردشگری دارای جایگاه قدرتمند باشد، می‌تواند تمامی امور تصدیگری را به بخش خصوصی واگذار کند، چرا که اکنون صنعت گردشگری دولتی شده و بهترین هتل‌ها و قدرتمندترین آژانس‌های گردشگری در اختیار دولت است.

اکنون آژانس مسافرتی بخش خصوصی با آژانس مسافرتی دولتی، زمین تا آسمان متفاوت است و بخش خصوصی توان رقابت با آن را ندارد.

حالا این سوال پیش می‌آید که چرا هنوز با وجود اصل 144 قانون اساسی، واگذاری امور گردشگری به بخش خصوصی انجام نشده است، باید گفت منافعی که از این طریق به بخش دولتی می رسد بسیار زیاد است، بنابراین سازمان‌های دولتی که گروه هتل‌ها را در اختیار دارند، نمی توانند از این منبع مالی بزرگ دست بکشند.

سازمان بازنشستگی، بیمه و بنیاد مستضعفان از آنجا که زیر نظر دولت کار می‌کنند، نمی‌توانند خصوصی باشند اما همین سازمان‌ها دارای هتل و مراکز گردشگری بسیاری هستند.

حالا با نزدیک شدن به روزهای انتخابات ریاست جمهوری باید از نامزدها پرسید هدف‌تان از توسعه گردشگری چیست؟ قرار است گردشگری در اقتصاد کلان چقدر سهم داشته باشد و راهکارهای رسیدن به آن چیست؟ چون اکنون گردشگری را در بخش فرهنگ جامعه جای می‌دهند درحالی که این صنعت کاملا اقتصادی است.

اگر گردشگری را یک مقوله فرهنگی بنامیم، باید برای آن پول خرج کنیم اما اگر نگاهمان به گردشگری، اقتصادی باشد، می توان به تحول آن امیدوار بود، چرا که در آن صورت گردشگری درآمدزا خواهد شد.

باید از نامزدهای ریاست جمهوری پرسید جایگاه گردشگری را در کجای سیستم و ساختار از لحاظ اقتصادی می بینند و آیا نگاهشان به این صنعت اقتصادی است یا فرهنگی؟ اکنون برای جذب گردشگر خارجی به تعامل بین المللی نیاز داریم، بنابراین با جو سیاسی علیه ایران چگونه می توان گردشگری را توسعه داد؟

اسماعیل قادری / عضو هیات علمی دانشگاه علوم تحقیقات