دو مقوله اساسی در رای گیری های الکترونیکی حقوقی وجود دارد؛ یکی این که هر فرد یکبار رای دهد و دیگر آن که حتما واجد شرایط باشد.
تشخیص این که فرد شرایط لازم را دارد یا خیر، لزوم استفاده از کارت شناسایی الکترونیکی را پر رنگ می کند. کارت شناسایی یا شناسنامه الکترونیکی یاد شده برای هر فرد منحصر به فرد است و مشخصات و رمز و عکس وی را شامل می شود.
بنابراین هر فرد دارای IDکارت در شبکه تنها یک بار با هویت شناخته شده تحت نام و مشخصات خود، اقدام به رای دادن می کند.
اطلاعات به صورت کد به بانک منتقل می شود و پس از آن رمزگشایی و امکان تغییر رای از بین می رود.
در نظرسنجی ها و رای گیرهای الکترونیکی همچون انتخاب وزنه بردار نمونه بحث امنیت و این که یک فرد چند بار رای دهد، اهمیت چندانی ندارد، این رای گیری غیرحقوقی است و به منظور سنجش محبوبیت و اعتبار یک فرد یا موضوعی از نظر رای دهندگان برگزار می شود.
پرهیز از دوباره کاری
اکثر فناوری هایی که در کشور به آن رنگ تازگی می بخشیم ، در دنیا چندی قبل تجربه شده و طبیعتا کارشناسان و مشاوران زبده ای اطلاعات و آمار دقیق آنها را دارند، زیرا خود مدیر طرح بوده اند.
بنابراین با صرف هزینه و دعوت آنها طبق مصالح کشور باید به منظور تربیت نیروهای انسانی داخلی و انتقال دانش ، مسیرها را برای رسیدن به هدف کوتاه تر کنیم و از دوباره کاری بپرهیزیم.
کارشناسان بر این عقیده استوارند که رای گیری الکترونیکی در جهان جای خود را باز کرده است.
جای آن دارد که در ایران نیز به صورت جدی به آن توجه و زیرساخت های لازم فراهم شود.
آنان انتخابات ریاست جمهوری را که زمان اندکی به آن مانده ، جایگاه مناسبی برای آزمایش شیوه الکترونیکی در کشور می دانند.