هنوز 8 میلیون بیسواد داریم

اقدامات انجام شده از سوی مسوولان نهضت سوادآموزی برای محو بیسوادی کشورمان قابل ستایش است. این که نرخ مطلق بیسوادان از 14.2 میلیون نفر در سال 55 به 8.4 میلیون نفر در سال 81 برسد این که اختلاف درصد باسوادی زنان و مردان کشور از 23.4 درصد در سال 55 به 6.2 درصد در سال 81 و اختلاف باسوادی شهر و روستا از 35 درصد در سال 55 به 8.6 درصد در سال 81 برسد ، خبرهای خوشی است که همه ایرانیان به آن افتخار می کنند و قطعا آرزوی هر ایرانی است که روزی بشنود بیسوادی در کشور ریشه کن شده است . اما در این میان باید پرسید آیا صرف توانایی نوشتن و خواندن الفبا می تواند زمینه ساز توسعه سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی و... باشد و اصولا تعریف «سوادآموزی» چیست؛ این درست است که نرخ بیسوادی مطلق در کشورمان کاهش محسوسی یافته اما هنوز نمی دانیم راه و روش و آیین شهروندی چیست؛ هنوز از چراغ قرمز مغرورانه عبور می کنیم و برای رعایت قوانین به وجود عنصری به نام پلیس نیازمندیم . هنوز در برخی خانه ها زن نه شریک زندگی و همسر و همدم که کنیز خانه پنداشته می شود ، هنوز کودکان حتی 35روزه شکنجه می شوند ، هنوز روزی نیست که در خیابان های شهر شاهد مشاجره و دست به یقه شدن شهروندان با یکدیگر نباشیم و هنوز خیلی اتفاقات رخ می دهد که نباید رخ دهد. کارشناسان و آسیب شناسان اجتماعی بر این باورند که فراگیری خواندن و نوشتن الفبا فقط ابزاری برای ارتقای فرهنگی است و توسعه فرهنگی اعضای جامعه امری است که هم از نگاه مسوولان فرهنگی ذی ربط و هم از دید مردم مغفول مانده است .