این مرد می​پَرَد

مرد چهل و نه ساله‌ای که قرار بود تا لحظاتی دیگر اولین سقوط آزاد را از برج میلاد داشته باشد. او خودش را به لبه برج رساند. برای بار آخر چتر خود را بررسی کرد، نفس عمیقی کشید و.... پاینده در تیپ 65 نیروهای ویژه نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران خدمت می‌کند. او قبل از پریدن از برج میلاد پرش‌های زیادی از هواپیما و ارتفاعات پست انجام داده و حالا فرصتی پیش آمده بود تا توانایی خود را در آزمونی دیگر به نمایش بگذارد. همه چیز آماده این رکوردزنی بزرگ بود. تماشاچیانی که آن روز در برج میلاد حاضر شده بودند، هیچ کدامشان نمی‌دانستند تا لحظاتی دیگر چه حادثه‌ای انتظار پاینده را می‌کشد؛ اما بهزاد پاینده در مقابل نگاه نگران تماشاچیان خودش را میان زمین و آسمان رها کرد. همه بسرعت به طرف پایین چشم دوختند، درست نقطه‌ای که مرد چتر خود را باز کرده بود و با آرامش خاصی آن را به سمت زمین هدایت می‌کرد. بهزاد پاینده در اولین رکوردزنی بزرگ خود از برج میلاد سربلند بیرون آمد اما این آخرین رکوردزنی نفسگیر او نبود. چراکه پس از این رکورد به یادماندنی‌اش توانست سا‌ل‌های 88 و 90 و همین چند وقت قبل با رکوردهای عجیب خود خیلی‌ها را متعجب کند. او می‌گوید: «من در طول این مدت سه بار از برج میلاد پرش داشتم. سال 90 هم از پل قطور خوی و لالی خوزستان پرش‌های بیس جامپ موفقیت آمیزی را تجربه کردم.» پاینده امسال هم دست به کار جالبی زد و از ارتفاع 157 متری کابل معلق ارتفاعات سد امیرکبیر پرید. در این میان یکی از رکوردزنی‌های منحصربه‌فرد مرد ماجراجو به اولین پرش شبانه بیس جامپ یا همان پرش در مکان ثابت در ایران و خاورمیانه مربوط می‌شود، یعنی پرش از ارتفاع 68 متری پل قطور. پروازی که به خاطر ارتفاع کم و از راه رسیدن شب بسیار خطرناک بود اما پاینده با موفقیت این پرش شبانه را انجام داد و بار دیگر نام خودش را سر زبان‌ها انداخت.

پایه‌گذار بیس جامپ در خاورمیانه

بهزاد پاینده، پایه‌گذار چتربازی به روش بیس جامپ در ایران و خاورمیانه است. او به‌واسطه فعالیت در تیپ 65 نیروهای ویژه نیروی زمینی ارتش توانسته بارها سقوط آزاد از هواپیما را تجربه کند، اما کارهای پاینده زمانی متفاوت شد که او توانست بارها پرش‌های انفرادی و گروهی زیادی را از برج میلاد داشته باشد. در این میان یکی از سخت‌ترین و خطرناک‌ترین پرش‌های آقای چترباز، پرش منحصربه‌فرد او از پل قطور در شهرستان خوی بود؛ پلی که ارتفاع آن با زمین کم است و محل خوبی برای پرش بیس جامپ به حساب نمی‌آید، اما پاینده بررسی‌های زیادی روی این پل انجام داده بود و با تجربیاتی که داشت خودش را آماده این کار می‌دانست. به همین خاطر وقت را از دست نداد. خیلی‌ها می‌دانستند شانس او برای موفقیت در این کار بسیار کم است، چراکه هر لحظه امکان داشت حادثه‌ای غیرمنتظره جان سرهنگ را به خطر بیندازد.او می‌گوید: «ارتفاع پل قطور تا رودخانه چیزی حدود 105 متر بود. شرایط آب و هوا مناسب به نظر می‌رسید و من نباید وقت را از دست می‌دادم.» به همین خاطر او روی پل آماده شد. از کارش مطمئن بود اما می‌دانست درصد خطر بالاست. همکاران و همراهانش به او قوت قلب دادند و سرهنگ خودش را از این ارتفاع به سمت پایین پل رها کرد: «من این رکورد خود را با موفقیت انجام دادم اما در همین برنامه بود که تصمیم گرفتم پرش دیگری هم از پل قطور داشته باشم. البته این بار در شب و از ارتفاع 68 متری» این موضوع دیگر غیر قابل باور بود.خیلی‌ها تصور می‌کردند این کار سرهنگ اشتباه محض است و او جان سالم به در نخواهد برد اما هیچ چیز نمی‌توانست جلوی کار آقای چترباز را بگیرد.

مرد ماجراجو می‌گوید: «من این رکورد پرش بیس جامپ از پل قطور را هم ثبت کردم. ما از روی این پل به صورت انفرادی و گروهی پرش داشتیم اما یکی از کارهایی که من در آن روز انجام دادم پرش از ارتفاع 68 متری، آن هم در شب بود.» روی پل قطور یک آسانسور تعمیراتی قرار داشت. پاینده زمان اجرای برنامه روی این آسانسور ایستاد. جایی که خیلی‌ها معتقد بودند پاینده با مرگ فاصله‌ای ندارد. فاصله او از زمین بسیار کم بود و این سوال در ذهن تماشاچیان به‌وجود آمده بود که بهزاد چطور می‌خواهد از این ارتفاع کم بپرد و در مدت زمان اندکی که دارد چتر خود را باز کند؟ او برای این کار جان خود را کف دستش گذاشته بود، چراکه تاریک بودن هوا یکی دیگر از موانع پیش روی
پاینده بود.

خودش در این رابطه می‌گوید: «در سقوط‌های آزاد در ارتفاع بلندتر و هوای روشن، پرنده می‌تواند براحتی موقعیت را تشخیص بدهد و چتر خود را به سمتی که می‌خواهد هدایت کند و فرود بیاید اما شما سقوط شبانه ندارید.آن هم در محلی مثل پل قطور که همه جا کاملا تاریک بود و هیچ روزنه روشنی به چشم نمی‌خورد .»

تماشاچیان این رکوردزنی حق داشتند نگران جان سرهنگ باشند اما او آنقدر تجربه داشت که بتواند از پس این کار هم برآید. او در چشم برهم زدنی از پل پرید. تماشاگران این رکوردزنی در جایشان میخکوب شده بودند و تا لحظاتی در تاریکی هوا به دنبال سرهنگ می‌گشتند اما ناگهان همه متوجه فرود موفقیت‌آمیز آقای چترباز شدند. فرودی که در کتاب رکوردهای ایرانی به ثبت رسید.

فلاش‌بک

همه چیز از سال 60 شروع شد. زمانی که سرهنگ پاینده به استخدام نیروهای ویژه هوابرد نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران (کلاه‌سبزها) درآمد. آنجا بود که با بیس جامپ آشنا شد و فعالیت‌های خود را در این زمینه شروع کرد: «در هوابرد نیروها در شرایط سختی شروع به کار می‌کنند. آنها باید چتربازی، دوره‌های نفوذ از راه دریا، دوره‌های ضد تروریست، کوهنوردی، غواصی، هنرهای رزمی و... را بخوبی آموزش ببینند.» چیزی‌که پس از پشت سر گذاشتن این دوره‌ها بیش از همه نظر پاینده را به خود جلب کرد ورزش‌های هوایی بود. به همین خاطر تصمیم گرفت انرژی خود را بیشتر در این زمینه متمرکز کند: «من به قدری در این کار وقت گذاشتم که بالاخره توانستم بعد از راه‌اندازی انجمن ورزش‌های هوایی کشور سال 74، عضو این انجمن بشوم. »

پاینده در حال حاضر سمت رئیس کمیته چتربازی انجمن ورزش‌های هوایی کشور و نائب رئیس هیات چتربازی ارتش و نیروهای مسلح را به دوش می‌کشد. او موفق شد سال 61 دوره چتربازی اتوماتیک و سقوط آزاد را پشت سر بگذارد: «در چتربازی اتوماتیک یک بند پیوند به کابل هواپیما متصل است و چترباز هنگام سقوط آزاد از هواپیما، بند چترش به صورت اتوماتیک باز می‌شود.من پس از تکمیل این دوره سراغ سقوط آزاد رفتم. در این دوره چتربازان باید از ارتفاع‌های مشخصی اقدام به سقوط آزاد می‌کردند.»

به گفته پاینده در این حالت پرنده پس از پرش باید بند چتر خود را بکشد و به این صورت آن را باز کند: «البته این کار باید بموقع و در زمان مناسبی انجام شود. در غیر این صورت پرنده با مشکل و خطر بزرگی روبه‌رو خواهد شد.» او در سقوط آزاد به قدری موفق بود که مدرک مربیگری این دوره را دریافت کرد. «من موفق شدم بیش از 600 نفر را آموزش سقوط آزاد و چتربازی اتوماتیک بدهم.» اما نقطه اوج آقای چترباز برمی‌گردد به همان سال 85 زمانی که اولین پرش خود را از برج میلاد انجام داد.

او توضیح می‌دهد: «بیس جامپ را با عنوان پرش‌های ایستگاهی یا هدف‌های ثابت می‌شناسند. در حقیقت پرنده باید از یک ایستگاه ثابت با ارتفاع مشخصی پرش کند، مثل برج‌ها، پل‌ها، ساختمان و... سال 85 فرصتی شد تا من با چتر ابتکاری خودم اولین پرش خود را از برج میلاد انجام بدهم.» اما آقای پرنده در رکورزنی دوم، این بار با چتری استاندارد از برج میلاد پرید: «این پرش یکی از رکوردهای به یادماندنی‌ام بود.

در پرش دوم شاید بیشتر از بار اول هیجان داشتم و خدا را شکر می‌کنم که توانستم موفق بشوم.» البته پاینده پس از به دست آوردن تجربه بسیار از پرش‌های خود در برج میلاد موفق شد یک بار هم سقوط آزاد از برج میلاد را به صورت گروهی تجربه کند، یعنی با 12 نفر از شاگردانش. پرش از پل 105 متری قطور، پرش از ارتفاع 97 متری پل لالی خوزستان از دیگر پرش‌هایی بودند که پاینده در طول این سال‌ها توانسته انجام بدهد و رکوردهای خوبی از خود به جا بگذارد.

او می‌گوید: «البته ما سال 90 پرش جالب دیگری را هم با یک گروه 33 نفره در قالب تیم انجمن ورزش‌های هوایی کشور تجربه کردیم. در این پرش من همراه مارتین داماس کانادایی به صورت دو نفره از ارتفاعات برج میلاد پرشی دو نفره را انجام دادیم.» این پرش حسابی سر و صدا به پا کرد. این روزها بهزاد پاینده حسابی سرش گرم کار است. او در رشته‌های پروازی شاگردان زیادی را آموزش می‌دهد و تصمیم دارد بزودی دست به کارهای تازه‌ای بزند: «من می‌خواهم رکورد دیگری را در سقوط آزاد داشته باشم و از طرفی قصد دارم یکی از دوستان نابینای خود را آماده پرش بانجی جامپینگ و چتربازی کنم.»

الینا حسن‌زاده