رابطه انسولین بالا و چاقی

مطالعه جدید به حل این موضوع کمک زیادی می‌کند. در این مطالعه محققان نشان داده‌اند حیواناتی که سطح انسولین آنها همیشه پایین است حتی در صورت افراط در خوردن غذاهای پرچرب و پرخوری چاق نشده و همچنان هیکلشان همان ترکیب اولیه را دارد. این یافته‌ها در نتیجه اولین مشاهدات مستقیم در پستاندارانی به‌دست آمده که گردش انسولین در بدن آنها به‌خودی خود باعث چاقی می‌شود. جیمز جانسون یکی از متخصصان دانشگاه بریتیش کلمبیا می‌گوید: نتایج به‌دست آمده با مطالعات کلینیکی هم سازگار بوده و نشان می‌دهد استفاده طولانی‌مدت انسولین در بیماران مبتلا به دیابت معمولا با افزایش وزن همراه می‌گردد.

محققان بسیار مشتاقند در مورد بد بودن یا مفید بودن انسولین فکر کنند، اما شاید هیچ‌یک از این دو تفکر درست نباشد. یافته‌های ما به آن معنا نیست که کسی باید مصرف انسولین را متوقف کند بلکه نکات ظریف و محدوده‌هایی برای سطح بهینه انسولین وجود دارد که باید آن را رعایت کنیم.

جانسون و همکارانش در این مطالعه از تکنیک تغییر ژنتیکی ناگهانی در موش‌هایی که دارای دو ژن انسولین بودند بهره بردند: انسولین 1 که عمدتا در غده پانکراس نمایان شده و انسولین 2 که علاوه بر پانکراس در مغز هم دیده می‌شود. محققان با حذف کامل انسولین 2 و تغییر در تعداد نسخه‌های مناسب انسولین 1 موش‌هایی خلق کردند که فقط در سطح انسولین خون ناشتا با هم تفاوت داشتند. موش‌های تغییریافته در مقایسه با موش‌هایی که هر دو نوع انسولین در نمونه خونی‌شان وجود داشت در مواجهه با غذای پرچرب بدون از دست دادن اشتها در برابر خطر چاقی مصون بودند. بعلاوه میزان التهاب و سطح چربی کبد آنها کمتر از موش‌های عادی بود. هم‌اکنون داروهایی که برای مسدود کردن انسولین تولید و استفاده می‌شود با برخی عوارض جانبی ناخواسته همراه است. اما راه‌هایی وجود دارد که می‌توان به کمک آنها و رژیم‌های غذایی مناسب سطح انسولین بدن را پایین نگه داشت تا به یک شرایط پایدار در سلامت روزانه رسید.