قیمت وسایل توانبخشی ترمز برید

اگر به ناکارآمدن بودن سیستم حمل و نقل عمومی برای بهره برداری معلولان و استفاده اجباری آنها از خودروهای دربستی، نیم‌نگاهی بیندازیم و همچنین قیمت‌های سرسام آور خرید وسایل کمک توانبخشی مانند عصا، ویلچر و تخت برقی را هم مدنظر داشته باشیم، آن‌گاه براحتی متوجه می‌شویم که هزینه‌های روزمره یک فرد معلول، از توان مالی بسیاری از خانواده‌های آنان خارج است.

حال جالب است که در این شرایط نامساعد، خبرها از افزایش مجدد قیمت خرید وسایل کمک توانبخشی ویژه توان یابان حکایت می‌کند.

رییس انجمن دفاع از حقوق معلولان، روز گذشته از افزایش چهار برابری نرخ وسایل کمک توانبخشی معلولان خبر داده و گفته است: قیمت دو نوع ویلچر برقی که یک و دو میلیون تومان بوده، الان به پنج و 9 میلیون تومان افزایش پیدا کرده و نرخ ویلچر دستی نیز از 300 هزار تومان به یک میلیون و 400 هزار تومان رسیده است. همچنین نرخ تشک برقی معلولان نیز که در گذشته 150 هزار تومان بوده، هم‌اکنون به 600 هزار تومان رسیده است.

آن‌گونه که از شواهد و مستندات برمی‌آید، دلیل افزایش قیمت وسایل کمک توانبخشی معلولان، به موضوع تخصیص نیافتن ارز دولتی برای تهیه وسایل موردنیاز معلولان برمی‌گردد.

یعنی به زبان ساده تر، دولت نمی‌خواهد از ارز دولتی برای خرید وسایل کمک توانبخشی ویژه معلولان استفاده کند و در واقع، خرید وسایل کمک توانبخشی معلولان در اولویت ارزی دولت قرار ندارد.

حال، اگر مسوولان درنظر داشته باشند که معلولان بدون وسایل کمک توانبخشی نمی‌توانند حضور موثر و پررنگی در جامعه داشته باشند، در آن صورت بیراه نیست اگر بگوییم که با هربار افزایش قیمت وسایل کمک توانبخشی و ناتوانی مالی برخی معلولان برای تهیه این اقلام ضروری، ناخودآگاه گروهی از جمعیت چهار ‌میلیونی معلولان ایران، از دایره نیروهای فعال جامعه حذف می‌شوند.

امین جلالوند ‌- ‌گروه جامعه