مدرس زنده است
می دانیم که شهید مدرس ، پیرانه سر، در پگاه یک روز پاییزی در سال 1305 شمسی ، آماج گلوله چند تن از آدمکشان قرار گرفت ، ولی به نحوی معجزه آسا از آن ترور جان به در برد.
دقت در چگونگی واکنش مدبرانه مدرس در برابر تروریست ها، به روشنی گواه نکته ای است که در بالا اشاره شد.
روشن است که عملیات ترور، به گونه غافلگیرانه و برق آسا انجام می گیرد، چندان که فرد ترور شونده نوعا فرصت هیچ گونه تفکر و تامل در کیفیت انجام حادثه و نحوه تقابل با آن را نمی یابد؛ ولی در اینجا گویی مدرس از قبل کاملا به این عمل واقف بوده و ساعتها پیرامون برخورد با آن و خنثی سازی اش اندیشه و رایزنی کرده بوده است.
اوعبا را بر سر (روی عمامه) کشیده بوده و در کوچه حرکت می کرده که با حمله تروریست ها روبه رو می شود. به محض حمله ، دستان خود را از زیر عبا بالا آورده ، عمامه و عبای روی آن را تا آنجا که دستانش یاری می کرد بالا می برد و خود همزمان روی زمین می نشیند.
با این ترفند، طول قامت مدرس چندان تفاوتی با قبل نشان نمی دهد و این عمل مدرس آن چنان سریع و در عین حال مدبرانه صورت می گیرد که تروریست ها متوجه نمی شوند آن قسمت را که به نشانه قلب او هدف گرفته اند، چیزی جز شانه و بازوی او نیست.
چندین تیر به مدرس شلیک می کنند و با این پندار که جان سخت ترین مخالف دیکتاتور را گرفته اند، از صحنه می گریزند. مدرس مجروح بر زمین می افتد و مردم او را به بیمارستان منتقل می کنند.
در بیمارستان رئیس شهربانی رضاخان به عیادت او می آید و بهت زده درمی یابد که حریف ، جان به سلامت برده است. مدرس او را به جلو می خواند، سر در گوش او می گذارد و می گوید: تو را در بین تروریست ها شناختم.
بگو ببینم رفیقت که بود؛!خطر دفع می شود و مدرس در پاسخ تلگراف رضاخان می گوید: به کوری چشم دشمنان ، مدرس زنده است.
گفت و گو
