به گفته مسئولان رسمی، بیش از 5/2 میلیون نفر بیننده این مستند سیاسی بودهاند. رسانههای گروهی مینویسند در تاریخ رسانه تلویزیون ونزوئلا تا به حال سابقه نداشته یک فیلم مستند (و نه داستانی سرگرمکننده) بتواند چنین جمعیت عظیمی را جذب خود کند. قصه مستند دوران دیکتاتوری درباره زندگی مردم ونزوئلا در دهه 50 میلادی است، که تحت حاکمیت ترس و وحشت مارکوس پرز جیمنز، دیکتاتور وقت کشور قرار داشتند.
منتقدان خبری میگویند تماشاگران سینما و تلویزیون در ونزوئلا بتازگی علاقهمند تماشای محصولاتی شدهاند که درباره تاریخ گذشته و دراماتیک آنهاست. به گفته این منتقدان، اهالی ونزوئلا با کشف تاریخ گذشته خود، به مقایسه آن با فضای سیاسی و اجتماعی امروزی کشور خود میپردازند. نکته جالب در ارتباط با مستند دوران دیکتاتوری این است که اقشار مختلف ونزوئلاییها (و در سن و سالهای متفاوت) تماشاچی آن بودهاند. این مستند چند ماه قبل روی پرده سینماهای ونزوئلا رفت. تعداد 17 سالن سینمایی که این مستند را نمایش دادند، موفق به جذب حدود 157 هزار تماشاچی شدند و رقم فروش کلان 5/1 میلیون دلاری را برای آن به ارمغان آوردند. ونزوئلا 430 سالن سینما دارد که بخش اعظم آنها در کاراکاس، پایتخت کشور مشغول فعالیت هستند. منتقدان تلویزیونی میگویند اهمیت پخش تلویزیونی این مستند در این است که عموم مردم و تماشاگران (حتی آنها که در شهرها و روستاهای دور زندگی میکنند) توانستهاند به تماشای آن بنشینند.