آفریقا معدن استعدادهای ناب

تروسیه همان‌جایی مشغول به کار شده که همکاران نامدارش همچون خوزه آنتونیو کاماچو و سرخیو باتیستا را نیز جذب خویش کرده است.

او بعد از کسب موفقیت‌های قابل ذکر در صحنه فوتبال آفریقا و دریافت لقب جادوگر سفید در آن سامان و رساندن ژاپن به عنوان قهرمانی جام‌ ملت‌های آسیا-2000 و بعد از حدود 30 سال کار تجربی مربیگری در نقاط دشوار و کم امکانات و پرهیز از مستقرشدن صرف در اروپای پرامکانات مردی است که بهتر از بسیاری از همتاهایش می‌تواند تصویری صحیح و دقیق از میزان پیشرفت فوتبال و جاافتادن آن در سطح جهان به دست بدهد و بگوید برنامه‌های «توسعه فوتبال»‌ فیفا تا چه حد‌ پیش‌رفته و واقعا موفق بوده است یا خیر؟‌ همین‌طور آیا این ورزش همانقدر رشد تشکیلاتی داشته و باعث تحرک ملت‌ها شده که نهاد حاکم بر فوتبال جهان همواره به عنوان یکی از اهداف اصلی‌اش از آن یاد می‌کند یا نه.

فیفا دائما از تلاش‌‌های خود برای رشد و توسعه فوتبال در جای‌جای جهان می‌گوید و این زمینه‌ای است که قطعا شما به عنوان مسافر و مستاجر طولانی‌مدت کشورهای کم‌امکانات یا در حال رشد بخوبی می‌توانید درباره آن اظهارنظر کنید.

از آنجا که هر روز به شکلی با جوانان سر و کار دارم و هیچ‌گاه از این مهم غافل نمی‌مانم و آن را یک نعمت می‌دانم، عملا و به طور پیوسته مشغول پیشبرد فوتبال پایه و ریشه‌ای هستم و به‌واقع مثل مقوله یک ورزش همگانی با فوتبال و اهالی آن برخورد می‌کنم. از همان موقع که وارد کار مربیگری می‌شوید عملا گونه‌ای از Grassroots Football را در دستور کار خود قرار می‌دهید و از آن جدا نیستید و قدم‌هایی که در این راه برمی‌دارید، اقدامات‌تان خواه‌ناخواه اصل و ریشه فوتبال را نیز پیشرفت می‌دهد و گریزی از آن نیست. برای هریک از موارد و شئون فوتبال به متخصصان آن نیاز دارید و برای هر مقطع زمانی کسانی را می‌خواهید که درک درستی از آن زمان و نیازهای آن داشته باشند.

اگر با نوجوانان سر و کله می‌زنید، تقسیم درست مقاطع آموزشی آنها به گونه‌ای که گام‌به‌گام پیش آیند، اهمیت زیادی دارد و برای انتقال هر قسمت از دانش‌ و کارایی‌های فوتبال باید زمان مناسبی را بیابید وگرنه کارایی و تاثیرگذاری آموزش‌تان کاهش می‌یابد.

آنچه در سنین جوانی به این قشر منتقل می‌شود بسیار اهمیت دارد، زیرا در این سن بیشتر و بهتر قوه گیرایی و فهم دارند و انطباق‌پذیری‌شان بیشتر است.

آفریقا سرزمینی ویژه و قاره‌ای متفاوت با تمام قاره‌های دیگر است و به محض این که به آنجا رفتم، جذبش شدم. در آنجا می‌توانید در هر مکان و هر کوی و برزن و هر لحظه‌ای فوتبالیستی توانا را بیابید یا کسی را پیدا کنید که بالقوه می‌تواند بازیکن بسیار خوبی در این رشته شود. از یک خیابان رد می‌شوید و نوجوانی را می‌بینید که بدون هیچ آموزش کلاسیکی در حال ضربه‌زدن با پا به قوطی خالی یک نوشابه یا توپ‌هایی است که با پارچه فشرده ساخته شده‌اند. براحتی می‌توانید اصول پایه فوتبال را در حرکاتش بیابید و با قدری آموزش، برادران توره (کولو و یحیی)‌ از بین آنها بیرون می‌آید یا ساموئل اتوئو و مایکل اسی‌ین. شاید کشف آنها تصادفی و به تبع آن مشهور‌شدن یا نشدن‌شان برحسب قضا و قدر باشد، اما توان و استعداد ذاتی آنها اصلا تصادفی نیست.

به همین سبب است که من همیشه و طی این سال‌ها آفریقا را مهد استعدادهای ذاتی و معدن بازیکنان ناب فوتبال دانسته‌ام. مشکل و کمبود بزرگ در آفریقا فقدان سازمان‌هایی است که کار فوتبال را در آنجا طبقه‌بندی و هدایت و ساماندهی کنند و به آن جهت و سو بدهند و چون چنین چیزی بندرت مشاهده می‌شود چه بسیار نیروهای بالقوه سزاوار که فوتبال را رها می‌کنند و جذب بازار کار و سایر حرفه‌ها می‌شوند و فقر و سطح پایین زندگی مردم، آنها را به هر سمت و سویی می‌کشاند. همین بازیکنان بالقوه توانای آفریقایی وقتی جذب باشگاه‌های اروپایی می‌شوند، راندمان بالاتری پیدا می‌کنند زیرا کارشان ساماندهی و استعدادشان بدرستی هدایت و انرژی‌شان در کانال مطلوب هدایت می‌شود و از میان آنها نوابغی مثل «دیدیه دروگبا»ها سر بر می‌آورند. این آدم‌ها وقتی بعد از چند سال زندگی در فوتبال نظام‌مند اروپا به آفریقا برمی‌گردند دیگر طاقت تحمل آنجا را ندارند، زیرا بی‌نظمی‌های موجود در تضاد کامل با کار تشکیلاتی رایج در باشگاه‌های اروپاست.

همه آنچه درباره فقر کار تشکیلاتی و برنامه‌های دقیق برای پرورش بازیکنان در آفریقا گفتم با نسبت بسیار بیشتر برای مربیان آن قاره وجود دارد و به‌واقع، آنجا هیچ نظامی برای آموزش مربیان و به روزساختن آنها وجود ندارد و فقط به دانسته‌های ذاتی و روش‌های سنتی تکیه دارند.

آنجا که من کار می‌کنم و به جنوب چین مربوط می‌شود، پیشرفت فوتبال و شرایط و امکانات این رشته کمتر از چیزی است که در شمال چین می‌بینیم.

در باشگاه من ـ شنزن روبین ـ‌ و اغلب باشگاه‌های منطقه بحث رشد فوتبال نوجوانان و جوانان اصلا جدی گرفته نمی‌شود و با این که آمدن امثال دیدیه دروگبا و نیکلاس آنلکا به لیگ چین اشتیاق تازه بزرگی را در فوتبال این کشور ایجاد و مردم را بیش از پیش جذب این رشته کرده، اما هنوز کار فراوانی باید در جامعه فوتبال چین صورت گیرد تا فوتبال واقعا و به طور عمومی رشد کند و این کشور به درجاتی از ثمردهی برسد که حق آن است.