کاریکاتوریست ایرانی جایزه نمی خواهد...همین

این روزها در کشورمان یکی از آن اتفاق های هنری رخ داده است که مانند اتوبوس جهانگردی هر چند سال یک بار از میان شهر پرهیاهویمان می گذرد و صدای آن در میان غوغای توپ و تور و سیاست شاید اصلا شنیده نمی شود.

کد خبر: ۵۰۰۵۳

کاریکاتوریست های ایرانی که شاید بتوان آنها را کم سروصداترین قشر هنرمندان قلمداد کرد ، چندی نیست در کشور چین عنوان نخست مسابقه بزرگ کاریکاتور چین را از آن خود کرده اند. آنها روز گذشته بی ادعا در جلسه ای در خانه کاریکاتور گردهم آمدند تا این موفقیت را با دیگران تقسیم کنند. این جلسه قبل از آن که جلسه ای برای طرح جزییات این مسابقه بین المللی که عنوان المپیک کاریکاتوریست ها را بر دوش می کشید باشد ، فرصتی شد تا کاریکاتوریست ها از گوش شنوای چند رسانه جمعی که به اماها و اگرها در خانه کوچک کاریکاتور جمع شده بودند ، کمال استفاده را ببرند. آنها عقیده داشتند اگر عینک انصاف را بر دیده بگذاریم و فعالیت کوتاه مدت این خانه کوچک را در مقابل فعالیت های مراکز بزرگ هنری و غیرهنری دیگر در ترازوی انصاف قرار دهیم ، خواهیم دید که در نگاهی این خانه از هرگونه کمکی بی بهره بوده است . و از آن طرف و در مقابل حجم قوی امکانات و منابعی که به مراکز دیگر سرازیر شده است ، به آن چیزی دست یافته که سالهاست ایشان برای کسب یکی از این عناوین ، جایگاه ویژه ای در اتاق آقای رئیس در نظر گرفته اند. دوستی می گفت تیغ تند کاریکاتور در ایران آنقدر این روزها کند شده است که باید برای آن فکری اساسی کرد و شاید حضور نیافتن حتی یک اثر کاریکاتور در فروش بزرگ آثار هنری تهران آرت اکسپو می تواند نقطه بحران این وضعیت آشفته قلمداد شود. «مگر ما هنرمند نیستیم» این جمله ای است که این روزها از زبان هر کاریکاتوریستی می توان شنید و هنوز بسیاری از متولیان هنری نیز شک دارند که آیا هنری به نام کاریکاتور وجود خارجی دارد ، یا خیر. در هر صورت ، شاید برای یک مقام دولتی و یا مردم کوچه و شهرمان کسب یک مقام پنجمی در مسابقات ورزشی مهمتر از عنوان نخست در مجموع مدالهای طلای المپیک کاریکاتوریست ها در چین باشد؛ اما کاریکاتوریست ایرانی برای این موفقیت نه جوایز بی شمار نهادهای دولتی و غیردولتی را می خواهد و نه هیچ چیز دیگر ، کاریکاتوریست ایرانی امروزه تنها توجه می خواهد که نباید آن را از او دریغ کنیم.