عابدینی: حالا می‌فهمم المپیک چه میدانی است

ما جزو اولین گروه‌ها بودیم. مسابقه که تمام شد، دیگر کاری نداشتیم و باید برمی‌گشتیم. من هم دنبال درمان آسیب‌دیدگی‌ام بودم.

من هنوز مشکل دارم، همچنان می‌روم فیزیوتراپی. دکتر قاسمی و دکتر نقدی در آکادمی ملی المپیک گفتند مجبورم پایم را گچ بگیرم. اگر این کار را بکنم که تا دو هفته هم باید پایم در گچ بماند، چون آسیب‌دیدگی من از نوع درجه دو بوده و باید این مراحل را طی کنم.

دکتر نوروزی آنجا گفته بود که باید پایم را گچ بگیرم، ولی من قبول نکردم. نمی‌خواستم المپیک را بدون مسابقه ترک کنم. گفتم اگر پایم بشکند هم مسابقه می‌دهم! دکتر باقرزاده هم می‌گفت بهتر است به خاطر سلامتی‌ام این کار را نکنم، ولی من قبول نکردم. دکتر نوروزی با انجام فیزیوتراپی، ورم مچ‌پایم را کم کرد تا با فیکس کردن پایم بتوانم بازی کنم، اما خب روز مسابقه خیلی درد کشیدم. از امتیازهای پنج یا شش بود که دیگر امانم را بریده بود. درد تمام وجودم را گرفته بود و آخر سر هم مسابقه را 15 بر 7 واگذار کردم.

واقعا بدشانسی بزرگی بود. ده روز قبل از بازی‌های المپیک من در بلاروس با بزرگان این کشور تمرین کرده بودم و آمادگی‌ام خیلی خوب بود. بعد از آن آمدم ایران و یک روز بعد هم رفتم لندن. ورزش حرفه‌ای همین است دیگر، کاری نمی‌شود کرد و باید با این مسائل کنار آمد. من با کره‌ای‌ها و برزیلی‌ها تمرین می‌کردم. فقط دو ضربه مانده بود که تمرین تمام شود، ولی همان موقع بود که آسیب دیدم. همان برزیلی هم با پای شکسته آمده بود که در المپیک شرکت کند، ولی باخت و حذف شد. هیچ‌کس دوست نداشت المپیک را به قیمت مصدومیت از دست بدهد. من تحت هیچ شرایطی نمی‌توانستم بپذیرم به خاطر مصدومیت از لندن دست خالی برگردم.

در واقع همین‌طور است. همین بازیکن که من با او مسابقه دادم، به همراه یک بازیکن دیگر رومانی، تیم‌های چین و روسیه را که مدعیان همیشگی المپیک و جهان هستند، بردند و بعد از کره نایب قهرمان المپیک شدند. اگر اغراق نکنم سخت‌ترین قرعه المپیک نصیب من شده بود؛ تازه از مچ پا هم که مصدوم بودم. چهار سال پیش من با همین ورزشکار رومانیایی در کیش اردو داشتم. سال گذشته هم او را برده بودم. وقتی آسیب دیده بودم، او هم در سالن بود و مرا دیده بود. بعد از مسابقه هم گفت فکر نمی‌کرد اینقدر خوب شروع کنم و فهمید که وسط کار دیگر توان ادامه دادن ندارم.

قبلا هم گفته‌ام که المپیک با همه میدان‌ها فرق می‌کند، چه در سیستم برگزاری مسابقات و چه داوری‌ها اصلا این میدان با مسابقه‌های آسیایی و جهانی قابل مقایسه نیست. این‌که می‌گویند هیچ‌کس در المپیک از برد خودش خبر ندارد، واقعا حرف درستی است. همین دوره هم کسی فکر نمی‌کرد که بازیکن مجارستانی بیاید و همه را ببرد و قهرمان شود. من بالاترین تجربه 15 سال حضور در شمشیربازی را در المپیک کسب کرده‌ام.

من بلافاصله بعد از این‌که در المپیک شکست خوردم، گفتم که برمی‌گردم و کار را جدی‌تر از قبل ادامه می‌دهم. منتظرم تا پزشکان جواب قطعی درباره مصدومیتم بدهند. برنامه بعدی‌ام بازی‌های آسیایی 2014 کره جنوبی است؛ البته قبل از آن مسابقات قهرمانی آسیایی را خواهیم داشت، ولی برنامه مهم ما بازی‌های آسیایی است که باید برای ‌حضوری قدرتمندانه در آن رقابت‌ها آماده شویم.

تیم ما بسیار خوب است؛ تیم جوانی داریم. بچه‌ها خیلی باانگیزه کار می‌کنند. ما حداقل 50 تا60 درصد در بازی‌های آسیایی کره شانس کسب مدال طلا یا نقره خواهیم داشت، اما باید بگویم برنز ما صددرصد خواهد بود. ما مقابل چین که قهرمان المپیک بود، با نتیجه 45 بر 44 باختیم که این نتیجه خودش گویای وضعیت تیم ایران است. برای همین است که می‌گویم باید به مدال طلا فکر و برای این مسابقات سرمایه‌گذاری کنیم.