اولین بار که دعا پخش شد، گریه کردم

با توجه به حالی که هنگام خواندن دعا داشتم گمان می‌کردم اتفاقاتی بیفتد. این دعا را با سوز خاصی خواندم که این مساله را هر کسی که دعا را می‌شنود متوجه می‌شود. اما اصلا فکر نمی‌کردم این دعا تا این حد محبوب و فراگیر شود.

خیلی‌ها این دعا را خواندند، حتی بسیاری از دوستان خودم هم این دعا را خوانده بودند، اما کار آن‌طور که باید، نشده بود. تا این‌که در نهایت به تشخیص کارشناسان قرعه به نام من افتاد و برای خواندن دعای سحر انتخاب شدم.

​از وقتی کودک بودم در شهر خودمان یعنی خمین، قرآن و دعا می‌خواندم. بخصوص در شب‌های ماه رمضان. در این میان پدر و برادرانم که روحانی بودند هم خیلی تشویقم می‌کردند که همین باعث شد علاقه‌ام به این کار چند برابر شود.

مسلما این‌طور است. من برای این دعا زحمت کشیدم، حتی چند بار آن را خواندم تا تمام ایرادتش رفع شود و درنهایت این خواست خدا بود که نتیجه کار خوب شود. لحظه‌ای که این دعا را می‌خواندم انگار ارتباط مستقیمی با خدا داشتم و حالم کاملا متناسب با مفاهیم دعا بود. به همین دلیل فکر می‌کردم نتیجه کار خوب شود. دعا شرایط خاصی دارد و نباید براحتی آن را خواند، یعنی حال و هوای خاصی را می‌طلبد که من در لحظه خواندن این دعا آن حال و هوا را داشتم.

همین دعای سحر را که خودم خواندم خیلی دوست دارم. دعای فرج و سمات را هم خیلی دوست دارم. در عین حال دعای سحری را که مرحوم صالحی هم خوانده‌اند خیلی دوست دارم.

خودم موقع خواندن این دعا گریه‌ام گرفت و ضبط را قطع کردم. انتظار داشتم کسانی که دعا را می‌شنوند این حس را درک کنند. زمانی که دعا پخش شد تلفن باران شدم. همه تبریک می‌گفتند. تشویق مردم و این‌که دعایم را دوست داشتند باعث شد احساس خوبی داشته باشم.

همان بار اولی که دعا پخش شد احساس خیلی خوبی داشتم به حدی که گریه‌ام گرفت. البته توجه خانواده و فرزندانم به دعا هم برایم لحظات لذت‌بخشی بود.