رستورانها و سالنهای پذیرایی و کافیشاپها محل ملاقات دوستان و فامیل در دنیای پرمشغله امروز شده است. تولد، عزا، ولیمه زیارت و سورهای خانوادگی همه و همه از خانه به رستورانها منتقل شدهاند. انگار کسی حوصله ندارد تدارک شام حتی برای یک مهمانی کوچک ده پانزده نفره خانوادگی را ببیند. فهرست مهمانها مشخص میشود و همه تنها برای چند ساعت در رستوران دور هم جمع میشوند. در نهایت هم با یک تشکر خشک و خالی از میزبان خداحافظی میکنند و دنبال زندگی خودشان میروند. آنجا هم انگار هر کس فقط دایره محدود خانواده خود را میشناسد و بس. کل مدتی که در یک مکان حضور دارند ممکن است کوچکترین خوش و بشی با هم نکنند. فقط با تعجب به بچهها و نوههای همدیگر نگاه میکنند که مثلا چقدر قد کشیدهاند و عوض شدهاند. بچهها حتی ممکن است نوه عمو و خاله و دایی خود را هم نشناسند. مراسم هم که تمام میشود دوباره هر کس دنبال زندگی و مشکلات خودش میرود. هیچ کس از مشکل و شادی دیگری خبر ندارد مگر این که خودش به بهانهای دیگران را باخبر کند. آنهایی هم که توانایی مالی آنچنانی ندارند کلا این برنامهها و ملاقاتهای خشک و کوتاهمدت هم به طور کل از زندگیشان حذف شده است.
مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
بهروز سلطانی در گفت وگو با جام جم آنلاین.