اصرار بر اعزام دانشجو به چین

اما اصرار نظام آموزش عالی ایران بر اعزام دانشجو به چین و ایجاد برخی مشوق‌ها در این زمینه، از چند زاویه قابل تامل است: نخست این که براساس قاعده رایج، دانشگاه‌های مختلف و کشورهای متفاوت از نظر پیشرفت در رشته‌های تحصیلی، سهم متفاوتی دارند. برخی کشورها در رشته‌های پزشکی، برخی دیگر علوم انسانی و فلسفی، بعضی‌ها در هنر یا علوم پایه و... صاحب سهم بیشتری در رشد آن علوم هستند. پس اصرار بر اعزام دانشجو در تمام رشته‌ها به کشوری خاص نمی‌تواند چندان منطقی باشد.

از سوی دیگر، ماهیت تفاهم‌نامه اعزام دانشجو میان دو کشور اقتضا می‌کند که دانشگاه‌های ما همزمان با اعزام دانشجویان خود با همان سهم دانشجوی چینی جذب کنند، در حالی که دانشجویان چینی بیشتر خواستار تحصیل در کشورهای اروپایی و آمریکا هستند، آیا این رابطه دوسویه محقق خواهد شد؟ اگر نظام آموزش عالی ایران به همان نسبت که دانشجو می‌دهد، نتواند دانشجوی چینی به دانشگاه‌های خود تزریق کند، جز خروج سرمایه و تحمل هزینه‌های سنگین تحصیلی و واریز شهریه‌های کلان و بدون بازگشت به حساب دانشگاه‌های چین، اقدام دیگری انجام نداده است. وزارت علوم و آموزش عالی در هر کشور، جزو بی‌طرف‌ترین سازمان‌های وابسته به دولت است، شاید به همین دلیل است که حتی بین دو کشور متخاصم به لحاظ سیاسی هم تبادل دانشجو صورت می‌پذیرد. بنابراین اصرار وزارت علوم ایران به اعزام دانشجو به کشوری که هیچ تجانس‌فرهنگی با ایران ندارد، باید با دلایل متقن و محکمی صورت پذیرد.

کتایون مصری ‌‌/‌‌ گروه جامعه