پُستخانه

پیمان مجیدی معین: داشتی از توی اتاقت به من نگاه می‌کردی، تا این‌که متوجه نگاهت شدم اما چقدر جسارت داشتی که نگاهت رو نگرفتی. من شاید خیلی نجیب بودم یا شاید بی‌رحم، که از زاویة نگاه تو خارج شدم. شاید هنوز این‌قدر خودخواه نبودم که تو رو برای خودم بخوام. حالا از اون روز دچار عذاب وجدان شده‌م. می‌خوام این دفعه که دیدمت این‌قدر بهت نگاه کنم تا اول تو نگاهت رو بگیری. حتی اگه تحقیرم کنی.

سید میلاد اشرفی از ساری: [...]جان چنارهای خوش‌قامت خیابان را گرفتیم تا آزادراه جان بگیرد. بر سر اسب و درشکه هوو آوردیم و رنگ و لعاب این آهن‌پاره‌ها (خودروها) حواسمان را پرت کرده. درشکه‌چی سرگرم کولر تاکسی بود که صدای نعل از یادش رفت. انصافاً با آسفالت شدن و کاشتن تیر چراغ برق نتوانستیم صفای کوچة خاکی‌مان را راضی به ماندن کنیم. دربهای چوبی حیاط با آن دستگیرة آهنی انگار حس خاصی به پذیرش مهمان داشت و در‌های کنترلی و آیفون تصویری هر چه کردند نتوانستند جایش را بگیرند. بخاری آمد، کرسی رفت و صمیمیت فوق‌العاده‌اش را برد [...]یادش به خیر... دیروزمان را می‌گویم.

معصومه محمدی: [...]کاش می‌شد بعضی آدمها را از توی رؤیا بیرون آورد و گذاشت در روزهای واقعی تا زمان احساس کند ثانیه‌های بودنشان را [...]و بعضی آدمهای واقعی را برد توی رؤیا، چون حتی در رؤیاهایت هم نمی‌توانی باورشان کنی. مثل هوای پر از تازگی صبح می‌مانند. همان موقع که آفتاب، تازه چشمهایش را می‌مالد تا دوباره به من و تو و زندگیمان ببارد تمام وجودش را[...].

فاطمه اسماعیل‌پور: (دلم واسه بروبچ شده بود قد دل مورچه! آی بدم می‌یاد هر هفته بروبچ رو بگیری دستت ولی اینترنتت خراب باشه و نتونی میل بذاری! خلاصه این چند ماهی که میل نذاشتم حسابی پکر بودم) شب، شبی شاعرانه/ قصه‌هایی عاشقانه/ در خیال چشم مستت/ گریه‌هایی بی‌بهانه/ آسمان پرستاره/ خنده‌هایی شادمانه/ قلب از شادی لبالب/ دوستیمان جاودانه/ در کنار هم، همه شب/ سازهامان پر ترانه/ پاسخ هر کار، لبخند/ روزهامان بیکرانه!

فلفل: ای ستاره چرا تنهایی؟ نکند در خلوت خود کسی را می‌یابی؟ چرا تنها شده‌ای؟ از درونت بگذر، به برونت بنگر. آسمان هم تنهاست.