مسابقه قرآنی 1446

«غاشیه» از ماده «غشاوه» به معنى پوشاندن است، انتخاب این نام براى قیامت به خاطر آن است که حوادث وحشتناک آن ناگهان همه را زیرپوشش خود قرار می‌دهد.

«عامِلَةٌ» به معناى کوشنده و «ناصِبَةٌ» به معناى کار پرمشقت است که انسان را خسته مى‏کند. کارهاى پرزحمت فراوانى در دنیا انجام مى‏شود، ولى به خاطر آن که اخلاص در آن نیست یا طبق دستور الهى انجام نشده است یا با عجب و غرور و منت و گناه و شرک همراه بوده، حبط مى‏شود و هدرمى‏رود و در قیامت مورد بهره قرار نمى‏گیرد.

«ضَرِیعٍ» به فرموده پیامبر اکرم ـ صلى الله علیه و آله ـ چیزى است در دوزخ شبیه به خار که از مردار بدبوتر و از آتش داغ‏تر و بسیار تلخ است. شاید گذاردن نام‏ «ضَرِیعٍ» بر این خار به خاطر آن‏ باشد که خوردن آن انسان را به فریاد و تضرّع وادار مى‏کند.

شادى و خرمى واقعى، در چهره منعکس مى‏شود. سختى کار در دنیا زودگذر است ولى شادمانى و کامیابى دایم در آخرت را به همراه دارد. بهشت، نقطه اعتلاى مادى و معنوى است. کسانى که در دنیا از لغو دورى کنند، در سراى دیگر، در فضاى بدون لغو زندگى خواهند کرد. در بهشت نه‌تنها لغو نیست بلکه کلامى که به نحوى سبب پدید آمدن لغو هم شود، وجود ندارد. چه آرام‌بخش است محیطى که از همه این سخنان پاک باشد و اگر درست بیندیشیم قسمت عمده ناراحتی‌هاى زندگى دنیا از شنیدن این‌گونه سخنان است که آرامش روح و جان و نظامات اجتماعى را بر هم مى‌زند و آتش فتنه‌ها را شعله‌ور مى‌سازد.

کلمه‏ «عَیْنٌ» به معناى چشمه، بر یک یا چند چشمه قابل تطبیق است و به دلیل آیه 15 سوره ذاریات، چشمه‏هاى بهشتى متعدد است. «إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنَّاتٍ وَ عُیُونٍ». «سُرُرٌ» و «سرور» از یک ریشه است. سریر به تختى گفته مى‏شود که براى سرور باشد و کلمه‏ «مَرْفُوعَةٌ» نشانه جایگاه بلند تخت‏هاى بهشتى است که بر صحنه‏هاى دیدنى بهشت اشراف دارد. این آیات تنها بخش کوچکی از ویژگی‌های بهشت برین الهی است که در آیات دیگر قرآن کریم نکات دیگر آن به چشم می‌خورد. نعمت‏هاى بهشت و الطاف خاص الهى، از نتایج سعى و تلاش است.