رادیو عصرگاهی
بخندیم یا گریه کنیم؟
تصور کنید عصر یک روز گرم تابستانی خسته و گرمازده از محل کار به خانه میروید و مسیری که باید طی کنید احتمالا اندازه یک مسافرت است. شاید منزل شما در جنوب شرقی شهر باشد و محل کارتان هم در شمال غرب. در تاکسی نشستهاید و ترافیک هم مزید بر علت میشود تا خستگی را بیشتر احساس کنید. با این مسیر طولانی و ترافیک سنگین و فکر و خیالهای با مورد و بیمورد دنیای امروز، احتمالا حوصله صحبت کردن با فردی که کنارتان نشسته است ندارید.
تقریبا همه در لاک خود هستند و در این میان راننده محترم هم گاهی صدای رادیویش را بلندتر میکند. برنامهای که در این ساعت عصر از رادیو پخش میشود، چه برنامه خوب و موفقی باشد و چه نباشد این توانایی را دارد که حس همگرایی جمعی را میان شما و دیگر مسافران آن تاکسی به وجود آورد. اگر برنامهای پخش بشود که مجری توانایی جذب مخاطب را نداشته باشد یا آن برنامه زبان گویای جامعه نباشد، احتمالا شما و دیگر مسافران آنقدر با تعجب به هم نگاه میکنید و به اصطلاح صدای نچ نچ کردنتان بالا میرود که راننده راهی ندارد جز اینکه پیچ رادیو را بچرخاند و شبکهای دیگر را انتخاب کند، اما اگر آن برنامه حس و حال خوبی داشته باشد و به قول معروف رگ خواب مخاطب و نیاز عصر گاهی او را بداند باز هم حس همگرایی در شما و دیگران ایجاد خواهدکرد، چون احتمالا همگی آنچه را که در برنامه گفته میشود، تأیید خواهید کرد. اگر برنامه هم طنز و پر هیجان باشد که دیگر هیچ؛ خستگی از یادتان میرود و چند دقیقهای باهم میخندید، حتی موقع پیاده شدن از راننده میپرسید: آقا ببخشید این کدوم شبکه بود؟
از این مثال که شاید بارها برای هر کدام از ما اتفاق افتاده باشد که بگذریم، واقعا تا به حال فکر کردهاید از رادیو برای ساعتهای عصر گاهی خود چه انتظاری دارید؟ فکر میکنید چه برنامهای با چه مختصاتی میتواند خستگی روزانه شما را از تن بیرون کند و دقایقی کوتاه شما را از دغدغههای روزمره نجات دهد. امروزه در همه جای دنیا شبکههای عمومی که مخاطب تعریف شده آنها عموم مردم هستند، به این مهم رسیدهاند که باید در ساعات عصرگاهی لحظاتی مفرح را برای مخاطب خود فراهم کنند. این ویژگی بخصوص در کلانشهرهایی مثل تهران اهمیت بیشتری مییابد و پیامد آن شبکههای اختصاصی این کلانشهرها باید این مسئولیت خطیر را به عهده بگیرند.
رادیو تهران هم به عنوان شبکه استانی پایتخت از این قاعده مستثنی نیست. این شبکه سالهاست برای بعدازظهر تدابیر ویژه دارد. برنامه مکث 94 که عصرها از رادیو تهران پخش میشود، پاسخی به همان نیاز مخاطب است. مکث 94 یکی از همان برنامههایی است که با ایجاد لحظات فرحبخش و شاد برای مخاطب میتواند حس همگرایی جمعی را در جهت تأیید بر انگیزد. بیتکلف بودن، سادگی و صمیمیت این برنامه مهمترین دلیل موفقیت آن است. در واقع عوامل این برنامه برای خنداندن مخاطب دنبال شیوههای عجیب و غریب نیستند. آنها با شناخت دقیقی که از امروز جامعه و شرایط اجتماعی دارند، مخاطب خود را با شوخیهای ساده میخندانند و با همین ترفند بسیار ساده، لحظات شادی برای او رقم میزنند.
البته مکث 94 یکی از نمونههای برنامههای رادیو در ساعات عصر گاهی است، اما اینطور نیست که همه برنامههای عصرگاهی رادیو کارکرد و مأموریت خود را شناسایی کرده باشند و در آن مسیر قدم بردارند، خیلی وقتها شنیدهایم برنامههایی که قصد خنداندن مخاطب و به اصطلاح محتوای طنز دارند اما پس از پخش شدن هر بخش آنها ما و دیگران از خود سوال میکنیم، بخندیم یا گریه کنیم؟! این حقیقتی است که خنداندن مخاطب، کار آسانی نیست و برنامه و شبکهای که میخواهد لحظات شاد را برای مردم رقم بزند، باید رگ خواب و خنده مخاطب خود را در دست داشته باشد.
فریبا رحمانی
گفت و گو
