مرگ فرزند؛ قتل یا سهل‌انگاری؟

این درست است که دخترت را به قتل رساندی؟

این اتهام را به من وارد کردند، اما واقعا این‌کار را نکردم. تبرئه هم شدم اما زنم ول کن نیست. او می‌گوید من دخترمان را کشتم. حاضرم قسم بخورم که یک حادثه بود.

من یک‌بار تبرئه شده‌ بودم. مدارک آنها علیه من، گفته‌های همسرم است. او می‌خواهد من محکوم شوم و نمی‌دانم چرا چنین خواسته‌ای دارد.

اما آن دختر، فرزند من هم بود. من نمی‌خواستم بکشمش.

نه این‌طور نیست. او بچه من بود. دوستش داشتم. مسائلی با همسرم داشتم که باعث می‌شد همسرم تصور کند من دخترمان را دوست ندارم.

یک سال بود که عقد کرده ‌بودیم، اما هنوز خودمان خانه نداشتیم، تا این‌که متوجه شدم همسرم باردار است. برسر این‌که بچه را نگه‌داریم یا نه با همسرم جرو بحث داشتیم.

بله، او اصرار زیادی داشت و در نهایت این‌کار را هم کرد. می‌گفت نمی‌تواند بچه را از بین ببرد. من اصرار داشتم این‌کار را بکند. تا این‌که موضوع را به خانواده‌ها کشاند و ما مجبور شدیم در حالی که هنوز آمادگی‌اش را نداشتیم خانه‌ای اجاره کنیم و به صورت مستقل زندگی کنیم. در نهایت هم دخترم به دنیا آمد.

چون آمادگی نداشتم. ما هنوز در دوران عقد بودیم. من حتی خانه نداشتم. چطور می‌توانستم بچه هم داشته‌ باشم. زمانی به همسرم گفتم بیا بچه را از بین ببریم که هنوز 2 ماه از حاملگی‌اش نگذشته بود. او می‌توانست این‌کار را بکند. هنوز بچه شکل نگرفته بود، اما قبول نکرد و اصرار کرد بچه به دنیا بیاید.

بله. ما برای آن برنامه‌ریزی نکرده‌ بودیم. خیلی تحت فشار بودم. خانواده یک جوری با من برخورد می‌کرد که انگار مجرم بودم. ما می‌توانستیم کاری کنیم که کسی از ماجرا باخبر نشود و همه چیز تمام شود. اما زنم با من همکاری نکرد.

درست است که اصرار می‌کردم بچه را سقط کند، اما وقتی به دنیا آمد خیلی خوشحال شدم و واقعا دوستش داشتم.

دخترم 6 ماهه بود. ما سختی‌ها را پشت سرگذاشته‌ بودیم. زندگیمان داشت به آرامش می‌رسید که این اتفاق افتاد. آن روز قرار بود با همسرم جایی برویم. او از من خواست بچه را نگه دارم تا حمام کند. قبول کردم. همسرم که به حمام رفت او بی‌تابی کرد. خیلی گریه می‌کرد. نمی‌توانستم ساکتش کنم. او را روی پله‌ها گذاشتم و رفتم که برایش عروسک بیاورم و آرامش کنم که وقتی برگشتم دیدم بچه از بالای پله‌ها به پایین پرت شده‌ است. بلافاصله او را بلند کردم. باز گریه می‌کرد. دستم را روی دهانش گذاشتم که ساکت شود، اما یکدفعه صدایش بند آمد. بلافاصله از همسرم خواستم از حمام بیرون بیاید تا بچه را به دکتر ببریم.

وقتی دخترم را بردیم دکتر گفتند او فوت کرده‌ است. ظاهرا در خانه مرده‌ بود. از آن به بعد دیگر همسرم من را مقصر می‌دانست و هرچه اصرار می‌کردم این یک حادثه بود می‌گفت تو از اول هم این بچه را نمی‌خواستی.

بله گفتم، اما از عصبانیتم گفتم. خیلی از دستش عصبانی شده‌ بودم. او به من سرکوفت می‌زد که تو باعث شدی بچه را از دست بدهیم. من هم عصبانی شدم و گفتم بله او را به عمد کشتم.

نه این‌طور نیست. من بچه‌ام را به عمد به پایین پرت نکردم و خیلی به خاطر این حادثه ناراحتم.تا مدت‌ها عذاب می‌کشیدم و صحنه حادثه جلوی چشمم بود و اصلا نمی‌توانستم فراموش کنم. تا صبح نمی‌خوابیدم. خیلی حالم بد بود. اگر بچه را نمی‌خواستم و به عمد او را می‌کشتم که این‌طور دچار عذاب و جدان نمی‌شدم.

نه قبول ندارم. اگر به عمد بود پس چرا بار اول محکوم نشدم.

من فقط در نگهداری از دخترم کوتاهی کردم و با دقت از او مراقبت نکردم. من او را نکشتم.

من که قبول دارم دخترم از بالای پله‌ها به پایین پرت شده ‌است، اما قبول ندارم به عمد این‌کار را کرده‌‌ام. حتی اعتراف هم نکردم. هیچ‌وقت نگفتم به عمد این‌کار را کردم. دادگاه به خاطر حرف همسرم من را محکوم کرد.

بله. ما 2 سال بعد از مرگ دخترمان دوباره بچه‌دار شدیم. زندگی‌مان خوب بود. اما از وقتی با ناراحتی با همسرم حرف زدم و با عصبانیت به او گفتم اصلا بچه را من کشتم زندگی ما دوباره به هم ریخت. او باور کرد که من واقعا دخترم را به عمد کشتم. دادگاه هم حرف‌هایش را باور کرد.

بله، می‌دانم. به هر حال من محکوم شدم. به رای اعتراض کردم اما اعتراضم وارد نشد. رای هم تایید شد.

3 سال حکم قطعی دارم. باید به زندان بروم.

او دیگر حاضر نیست با من زندگی کند. او می‌گوید تو دخترمان را کشتی و ممکن است ما را هم بکشی. من واقعا خانواده‌ام را دوست دارم. با این‌که همسرم آنقدر پرونده را پیگیری کرد که محکوم شدم، اما نتوانستم از او متنفر باشم.

او کوتاه نمی‌آید. می‌خواهد هرطور شده من زندانی شوم. البته خودم هم قبول می‌کنم که اشتباه کردم. باید از بچه بیشتر مراقبت می‌کردم. نباید همسرم را اذیت می‌کردم و ذهنیتی برای او درست می‌کردم که فکر کند قاتل هستم. به هر حال من باید تاوان کارم را بپردازم. از اتفاقی که افتاده پشیمانم با این‌که قبول ندارم کاری که کردم قتل عمد بوده اما واقعا این اتفاق من را دگرگون کرده‌ است. نمی‌دانم با این سه سال زندان باید چه کنم. چطور پسرم را نبینم و چطور این سال‌ها را پشت سر بگذارم. مرگ دخترم ضربه روحی بزرگی به من وارد کرد. با این‌که وقتی فهمیدم همسرم باردار است سعی کردم او را راضی کنم بچه را سقط کند، اما بعد از به دنیا آمدنش خدا را شکر کردم که این اتفاق نیفتاد و استغفار کردم. من دخترم را دوست داشتم. شاید هم تاوانی که حالا می‌پردازم به‌خاطر سنگدلی است که آن زمان داشتم.

مرجان لقایی