در زندگی ما، «من» وجود ندارد

سپند: در یک جمع خانوادگی در 4 آبان 1385 با هم آشنا شدیم. آن هم زمانی که قرار نبود من و مارال در آن جمع حضور داشته باشیم. در آن زمان تازه سریال «نرگس» که از تلویزیون پخش می‌شد، به پایان رسیده بود و من سر فیلمبرداری «اخراجی‌های 1» بودم. در آن جمع یکدیگر را دیدیم و به هم معرفی شدیم. این موضوع را در میان خانواده‌هایمان نیز مطرح کردیم. هدف اصلی ما ازدواج بود، اما عجله نکردیم. شاید چون بازیگرم فکر می‌کردم باید آمادگی پذیرش نقش تازه را داشته باشم. در نهایت 20 شهریور 89 با هم ازدواج کردیم.

سپند: این‌که خانواده‌های ما قبل از مراسم خواستگاری نسبت به هم شناخت پیدا کرده بودند، بسیار کار را برای ما آسان‌تر کرد. چون در این چند مدت هم من و مارال و هم خانواده‌ها به شناخت خوبی از هم رسیده بودیم. من زندگی پدر و مادر و خواهرم را دیده بودم. بر خلاف تصور بسیاری از مردم اتفاقاً مراسم خواستگاری ما بسیار ساده برگزار شد و فقط تاریخ عروسی را در این روز مشخص کردیم. جالب اینجاست که در مورد مهریه در آن روز صحبتی نشد و در روز عقد از من سوال شد که مهریه چقدر است؟ با مارال صحبت کردم و او گفت: 7 سکه خوب است و من هم پذیرفتم.

مارال: واقعاً رقم مهریه برای من اهمیت نداشت و فقط برای این‌که عدد 7 را دوست داشتم، این مهریه را انتخاب کردم. به نظر من انسان کالا نیست که بخواهد با عدد و رقم سنجیده شود.

سپند: البته من فکر می‌کنم که مشکل مهریه مشکل خانواده‌ها نیست، بلکه یک مشکل چشم و هم‌چشمی است و به قول معروف به خاطر دخترخاله‌هایمان است. «می‌خندد» خوشبختانه ما هیچ وقت این مقایسه‌ها را نداشتیم و فقط کاری می‌کنیم با هم خوشحال و شاد زندگی کنیم. اعداد و ارقام این چنینی در زندگی ما مفهومی ندارد. زن و شوهر باید با رفتارهایشان به یکدیگر ثابت کنند که تا چه اندازه به یکدیگر علاقه‌مندند، نه با تعیین رقم مهریه. البته من بعضی رفتارها را از پدرم یاد گرفته‌ام. او هیچ چیز را برای خودش نمی‌خواهد و همه چیز را برای خانواده‌اش در نظر دارد.

سپند: اولین مشخصه مارال این بود که کار مرا بخوبی درک کرد. البته من با مارال در خصوصیات اخلاقی بسیاری شبیه به هم هستیم. به طور مثال من فردی هستم که اصلاً آرام و قرار ندارم و همیشه در حال جنب و جوش و تحرک هستم و مارال هم روحیه‌ای اکتیو و شاد دارد. حتی در مواقعی در منزل خودمان هم بازی‌های کودکانه‌ای انجام می‌دهیم و سعی می‌کنیم این روحیه را همیشه در خود زنده نگه داریم. شاید این طور بگویم بهتر است که زندگی را زیاد سخت نمی‌گیریم.

مارال: به نظر من مهم‌ترین قسمت ​ زندگی این است که بعد از 6 سال هنوز وقتی در کنار هم هستیم از لحظه لحظه این بودن شاد می‌شویم و برای یکدیگر تکراری نیستیم. سپند به ایده‌آل‌هایی که برای همسر آینده‌ام متصور شده بودم، بسیار نزدیک بود. به بیان دیگر باید بگویم سپند از نظر اخلاقی بسیار مورد پسند من بود. روراستی و صداقت و درک متقابلش از زندگی برای من بسیار اهمیت داشت. ما منطقی عاشق یکدیگر شدیم و آن هنگام مغز و قلب مان دستور داد که این انتخاب درست است.

مارال: خیر اصلاً. بازیگری هم یک شغل است و اگر سختی‌هایی از این بابت در زندگی من وجود داشته باشد، با آن کنار می‌آیم. البته من تا به حال مشکلی در این خصوص نداشتم. من وقتی وارد خانواده امیرسلیمانی شدم، در ابتدا کانون گرم یک خانواده را دیدم و بعد از آن یک خانواده سینمایی و این مساله برای من بسیار اهمیت داشت که این روابط صمیمی و گرم در خانواده بسیار پررنگ‌تر از شغل آنهاست.

سپند: من یادم می‌آید برای بازی در سریال «مسیر انحرافی» وقتی هوا هنوز روشن نشده بود، بیرون می‌رفتم و در تاریکی شب به خانه می‌آمدم و مارال تمام این ساعات را تنها بود. اما من همیشه دوست داشتم یک نفر منتظر من باشد و وقتی از سر کار وارد خانه می‌شوم، در یک محیط گرم و صمیمی پا بگذارم. خیلی از همسران که هر دو بازیگر هستند، نمی‌توانند به علت تداخل در ساعات کاری حتی یکدیگر را ببینند.

مارال: البته برخی بر این تصورند که زندگی بازیگران همیشه با مشکلات بسیاری روبه‌روست، اما من خیلی از قضایا را محدود به جامعه بازیگری نمی‌دانم. مهم تربیت خانواده‌هاست و در هر شغلی این مشکلات پیش می‌آید، اما چون بازیگران شناخته شده هستند، بیشتر دیده می‌شوند. نکته دیگر تعهد در زندگی افراد است که بسیار اهمیت دارد.

سپند: بله. اگر قرار باشد متعهد باشیم فرقی نمی‌کند که شغل‌مان چه باشد. چون هزار اتفاق تلخ جدایی در کشور می‌افتد، اما وقتی در دادگاه‌های خانوادگی، یک بازیگر و ورزشکار دیده می‌شوند، همه با دید دیگری به آنها نگاه می‌کنند. اما مشکلات و دغدغه‌های زندگی و جدایی‌ها مربوط به قشر خاصی نیست. ولی قبول دارم بسیار سخت است و بازیگران و افراد مشهور باید ظرفیت این شغل را داشته باشند.

سپند: به نظر من، بهترین تعریف این است که در زندگی مشترک دیگر «من» وجود ندارد. هیچ کدام از ما دو نفر چیزی را برای یکدیگر دیکته نکردیم، چون اعتقاد داشتیم هر دو زندگی در چارچوب مشترک را بلد هستیم. دو نفر برای بهتر شدن یک مسیر تلاش می‌کنند. همراهی و در کنار هم بودن در زندگی مشترک برای رسیدن به یک هدف آن هم با تلاشی توام بسیار زیبا و لذت بخش است. بنابراین درک متقابل در زندگی مشترک بسیار اهمیت دارد. افراد بالاخره در مورد مسائلی با هم متفاوتند و نمی‌توان گفت که زندگی آرمانی و ایده‌آلی که در ذهن برخی جوانان است، وجود دارد. در مسائلی این تفاوت‌ها احساس می‌شود. ما هم از این قاعده مستثنی نبوده‌ایم. به طور مثال در انتخاب رنگ یکدست مبلمان، من رنگ مشکی و مارال رنگ زرشکی را می‌پسندد، اما در حال حاضر مبلمان منزل ما ترکیبی از رنگ زرشکی و مشکی است. با تمام اتفاقاتی که در زندگی مشترک می‌افتد، باید دو طرف بتوانند آن زندگی را حفظ و برای بقای آن تلاش کنند. ما سعی کردیم به هیچ عنوان در زندگی مشترک کاری را تقسیم نکنیم و هر دو در کنار هم و با هم کارها را انجام دهیم.

مارال: البته سپند بسیار جامع در مورد تعریف از زندگی مشترک صحبت کرد. همان طور که او گفت به عقیده من در زندگی مشترک «من» وجود ندارد و باید این کلمه و عملکردش به «ما» تبدیل شود.

مارال: مهم‌ترین اصل زندگی ما این است که ما دست به هر کاری می‌زنیم که خوشحال باشیم و همدیگر را خوشحال کنیم و پشت این خوشحالی، رعایت ارزش‌های انسانی و پاک چون صداقت وجود دارد.

سپند: در کنار تمام این صحبت‌ها نکته دیگری که در زندگی ما نقش بسیار پررنگی دارد، گفت وگو و صحبت کردن با یکدیگر است و این یک قانون در زندگی ماست. این مساله در زندگی پدر و مادر من هم وجود داشت. ترجیح می‌دهم اصلاً دعوا و قهر در زندگی مان وجود نداشته باشد.