این آرامگاه، دارای بنای چهارضلعی از آجر و گچ است. احتمالا خود این تپه یک تپه تاریخی است زیرا در امتداد آن، چینخوردگیهای خاص دیده نمیشود و نوع خاک تپه نیز این نظریه را تایید میکند. بلندی این تپه حدود 12تا 15 متر بوده و نوع ساختار و فرم معماری این بقعه، قدمت آن را به قرن نهم و دوره تیموری منتسب میکند، البته این نوع خاص معماری بنا در منطقه مازندران منحصر به فرد نیست و بناهای مشابه زیادی با این شکل میتوان یافت. برای نمونه گنبد بقعه درویش فخرالدین تشابه زیادی با گنبد و بارگاه امامزاده علیاکبر، امامزاده عباس ساری و گنبد شاطر دارد.
نقشه بقعه چهارضلعی است که در بخش ساقه گنبد به هشتضلعی تبدیل میشود و در زوایا و گوشههای فرعی دیوارهها توسط زوایای مثلثی شکل هرمی، پشتیبانسازی شده است. سرتاسر تپهای که بقعه روی آن استوار شده ، پوشیده از درختان و بوتههای سرسبزی است که در فصلهای بهار و تابستان زیبایی و طراوت ویژهای را که همراه با آرامش و سکوتی تاملبرانگیز است، به گردشگران هدیه میدهد. از فضای طبیعی و زیبای اطراف بنا که بگذریم باید به گنبد مخروطی و هشت ترک و زیبای بقعه اشاره کرد که انصافا با ظرافت و زیبایی مثالزدنیای ساخته شده است.
برای ورود به بخش داخلی ساختمان باید از در ضلع جنوبی استفاده کرد. برخلاف زیبایی و سرسبزی محیط اطراف بقعه، فضای داخلی آن بسیار ساده و بدون تزئینات و با نور کمی است که این تناقض در مرحله اول برای هر بازدیدکنندهای ناخوشایند خواهد بود.
داخل بقعه تنها یک سکوی قبر ساده آجری وجود دارد که متاسفانه هیچ سنگ و کتیبهای که حاکی از معرفی فرد مدفون در این محل باشد به چشم نمیخورد. گنبد بنا دو پوسته ساخته شده و از داخل فاقد تزئینات است و تنها نکته جالب این است که با تکنیک خاص معماری نقشه چهارضلعی داخلی توسط چهار فیلپوش به هشت ضلعی تبدیل میشود.
یکی از دلایل تاریک بودن داخل بنا این است که در گذشته 4 نورگیر در دیوارها وجود داشت که امروزه مسدود شدهاند. در دیوارههای خارجی و ارتفاع 3 متری بنا نواری قابدار از جنس آجر دیده میشود که به گفته افراد محلی، در آن کتیبهای بود و امروزه از آن اثری به چشم نمیخورد. به هر روی اگر چه این بنای تاریخی دارای شهرت زیادی نیست ولی برای مسافرانی که به شهر ساری میروند، فرصت خوبی است تا با یک برنامهریزی یک ساعته علاوه بر تجدیدقوا و استراحت در فضایی سبز و آرام، یکی از بناهای تاریخی این منطقه را با قدمت بیش از نیم قرن از نزدیک مشاهده کنند.
راحله رجبی