تنگناهای زندگی در یک محله

با گذر از این خیابان، فقر را در چهره تکیده پیر‌زنی، در چهره پیرمردی زجرکشیده و در چهره کودکی که میان آب‌های سیاه و کثیف روان و به دنبال توپی پلاستیکی سرگردان است، می‌توان دید. این خیابان پر است از بچه‌های قد و نیم‌قدی که نبود فضایی مناسب و تفریحی، آنان و نگاهشان را به سمت چهره زشت اعتیاد و بزهکاری می‌کشاند. اسم و رسم این خیابان را بسیاری از افراد شنیده‌اند، اما اعضای شورای شهر مشهد با چشم وضع آن را مشاهده کرده‌اند، با این حال هنوز اقدامی برای بهبود شرایط این منطقه انجام نشده است.

محمدرضا هاجری، یکی از اهالی خیابان رسالت در این خصوص به مهر می‌گوید: اهالی این خیابان در محیطی سرد و پر از محرومیت و آسیب اجتماعی گرفتار شده‌اند.

حسن نراقی، یکی دیگر از اهالی این خیابان نیز با بیان این‌که این خیابان سمبل فقر و اعتیاد شده است، می‌گوید: تنها کسانی که درد و رنج محرومیت را حس کرده باشند، قادر به درک وضعیت این محله و مردمان آن هستند.

یکی از اعضای شورای شهر مشهد در این‌باره به مهر می‌گوید: هر کس به این خیابان برود، فکر می‌کند به یکی از روستاهای افغانستان آمده، زیرا تنها با موادفروشان و معتادان در این محله برخورد خواهد کرد.

غلامرضا خواجی می‌افزاید: من از سرمایه‌گذاران تقاضا و دعوت می‌کنم که در این مکان سرمایه‌گذاری کرده و بساط زشت آن را ساماندهی کنند.

وی تاکید می‌کند: این خیابان باید هر چه زودتر توسط سرمایه‌گذار وضعیت مطلوبی پیدا کند، زیرا در این منطقه کودکان، نوجوانان و جوانان بسیاری زندگی می‌کنند که آسیب‌های اجتماعی آنها را تهدید می‌کند.

خواجی با اشاره به این‌که در این شهر تنوع زیرساخت‌ها، توسعه پارک‌ها و خدمات شهری به شکل مطلوبی انجام شده است، خاطرنشان می‌کند: اما به جرات می‌توان گفت که خدمات و تنوع زیرساخت‌ها به شکل یکدست در مشهد اتفاق نیفتاده و طبقات پایین این شهر از این گونه امکانات محروم بوده‌اند. وی می‌گوید: چندی پیش در شورای شهر مشهد مقرر شد 70 درصد هزینه‌ پروژه‌های کلان اقتصادی در مناطق محروم هزینه شود، اما متاسفانه تاکنون چنین درآمدی را کسب نکرده‌ایم تا 70 درصد آن را صرف مناطق محروم کنیم.

عضو شورای شهر مشهد با اشاره به ماموریت دستگاه‌های مختلف برای رسیدگی به مناطق محروم می‌افزاید: نهادهای مختلف از جمله استانداری باید بگویند برای مناطق محروم چه کرده‌اند و درباره بودجه‌ای که 4 سال پیش شعارش را می‌دادند برای مردم توضیح دهند، چرا که قرار بود برای بافت‌های فرسوده شهر، اقداماتی صورت بگیرد و مناطق محروم را در مکانی خوب اسکان دهند، اما تمام این حرف‌ها در حد وعده و وعید باقی ماند.