خاتون شاه چه کم از یانگوم دارد؟

چند سالی است که موج پخش سریال‌های کره‌ای در کشور ما آغاز شده و مردم زیادی با این موج همراه شده‌اند و سریال‌های کره‌ای را با میل و رغبت به تماشا می‌نشینند و از طریق این آثار با فرهنگ قدیم کره آشنا می‌شوند. این در حالی است که برخی بر این باورند که کشوری مانند کره از تمدن و فرهنگ باستانی برخوردار نیست و با این سریال‌ها به نوعی دارد برای خودش فرهنگ‌سازی می‌کند. اما فارغ از این مسائل و حاشیه‌هایی که این سریال‌ها دارد، نکته قابل توجه این است که کشوری مانند کره که به عنوان کشوری صنعتی در بیشتر دنیا فعال است به آثار تلویزیونی خود هم مانند یک صنعت نگاه می‌کند و برای پخش آنها در کشورهای دنیا بازار پیدا می‌کند. این بازار هم می‌تواند برای این کشور سود مالی داشته باشد و هم می‌تواند مردم را در عصر تلویزیون و دیگر رسانه‌ها با فرهنگ مردم کره آشنا کند؛ فرهنگی که اکنون دیگر در این کشور صنعتی دیده نمی‌شود و مردم این سرزمین به سرعت پله‌های زندگی مدرن را طی می‌کنند. اما کره‌‌ای‌ها با سریال‌هایی که می‌سازند مردم این کشور را مردمی سختکوش معرفی می‌کنند که برای ترقی و پیشرفت در زندگی همه سختی‌ها را به جان می‌خرند و با هر دسیسه‌ای مبارزه می‌کنند. شخصیت‌های اصلی سریال‌های کره‌ای افراد آزاداندیشی هستند که زیر بار ستم نمی‌روند و به هر صورت که هست استقلال خود را حفظ می‌کنند. کره‌ای‌ها با این آثار غیرمستقیم درباره استقلال کشور خود به مردم دنیا توضیح می‌دهند و ثابت می‌کنند که اگر خیلی سریع به پیشرفت‌های زیادی در عرصه‌های مختلف دست پیدا کرده‌اند به این دلیل است که سختکوش هستند و داشتن استقلال در تفکر آنها نهادینه شده است.

پخش سریال «پشت کوه‌های بلند» مدتی است از تلویزیون آغاز شده است؛ سریالی که به زبان فانتزی و مفرح بخشی از تاریخ ایران را بازگو می‌کند. این سریال رنگ و لعاب خوبی دارد و بازیگرانش همه تلاش خود را به کار گرفته‌اند تا بازی‌های خوبی را به نمایش بگذارند؛ بازی‌هایی که در یادها بماند و بیننده نتواند براحتی آنها را از یاد ببرد.پشت کوه‌های بلند می‌تواند یکی از آثار ایرانی باشد که در بازارهای جهانی به فروش برسد و مانند سریال‌های کره‌ای، چینی و... برای خود طرفدار پیدا کند. اگر مردم ایران با شخصیت‌های سریال‌هایی که در کشورهای شرق آسیا ساخته می‌شوند، همذات‌پنداری می‌کنند و شخصیت‌هایی مانند یانگوم و جومونگ به شخصیت‌های محبوب ایرانی‌ها بدل می‌شوند، سریال‌هایی مانند پشت کوه‌های بلند هم می‌تواند در این کشورها مخاطبان زیادی داشته باشند و نسیم بیک، حسام بیک، خاتون‌شاه و... هم طرفدارانی در آسیای میانه، آسیای دور و... داشته باشند.

اما نکته در این‌جاست که کره‌ای‌ها، چینی‌ها، ژاپنی‌ها و... برای فرهنگ و هنر خود بازاریابی می‌کنند و از هر فرصتی برای پرکردن بازارهای جهانی استفاده می‌کنند اما ایرانی‌ها به آثار تلویزیونی چنین نگاهی ندارند و شاید در بیشتر اوقات فرصت‌سوزی می‌کنند. برای کره‌ای‌ها «سنگفرش همه خیابان‌ها از طلاست» چون آنها راه و رسم بازاریابی را بلدند اما ما ایرانی‌ها معمولا در این مسیر بیشتر از فعالیت، تعلل می‌کنیم.

شبکه‌ای مانند آی‌فیلم سریال‌های ایرانی را برای کشورهای عرب‌زبان پخش می‌کند و همسایگان عرب دلیلی نمی‌بینند که آثار تلویزیون ایرانی را خریداری کنند اما کشورهای آسیای میانه و شرق بهترین بازار برای فروش سریال‌های ایرانی است. اگر به تمدن قدیم ایران برگردیم و داد و ستد را مبنا قرار دهیم، در مقابل خرید یک سریال کره‌ای یا چینی و... باید یک سریال ایرانی را هم به این کشورها فروخت. آن‌ وقت است که فرهنگ ایرانی در این کشورها هم معرفی می‌شود و هم طرفدار پیدا می‌کند.

سریال‌هایی مانند «پشت کوه‌های» بلند آنقدر خوش‌رنگ است که هر بیننده‌ای را مجذوب می‌کند و بازیگران این آثار آنقدر لباس‌های زیبایی به تن دارند که چشم هر مخاطبی را می‌فریبند. معماری ایران قدیم در این سریال بازسازی شده و طبیعت زیبا و 4 فصل نیز در آن به نمایش گذاشته شده است. همه اینها می‌تواند هر مخاطبی را مجذوب کند. سریال‌هایی مانند «پشت کوه‌های بلند» در تلویزیون ما زیاد تولید شده است اما معلوم نیست به چه دلیل قدر ندید‌ه‌اند و بر صدر تلویزیون‌های جهان ننشسته‌اند.