اردیبهشت را در قمصر تجربه کنیم

خرداد هم وصل به تابستان است و نرسیده به پانزدهمش، آتش باران تابستانی را به رخ آدم می‌کشد، اما اردیبهشت، مثل فروردین و خرداد، دودل و دورگه نیست؛ خود بهار است، دستش سبز است؛ طبیعت، حرفش را می‌خواند و نفس‌هایش شکوفه و گل دارد.

اردیبهشت را در لغت «مانند بهشت» معنا کرده‌اند که یعنی زمین در این ماه از سال، مثل بهشت می‌شود. برای شهرنشین‌ها شاید مانند بهشت‌شدن، چندان پرمعنی به نظر نرسد. چشم‌های ما به آشفتگی و سیاهی عادت کرده، ریه‌هایمان بدود.

خاطره گل‌ها خیلی وقت است از حافظه مشاممان رفته‌ و رنگ‌ها را از یاد برده‌ایم، اما برای آنها که به مزارع گل‌های محمدی سر می‌زنند و اجازه می‌دهند عطر محمدی‌ها تنگ در آغوش‌شان بگیرد و صورتی ملایم گلبرگ‌ها، چشم‌هایشان را بنوازد، مانند بهشت‌شدن، معنای روشنی دارد.

به همین خاطر، خیلی‌ها این وقت سال عزم سفر می‌کنند به سرزمین‌هایی که اردیبهشت‌شان حقیقتا به بهشت شبیه است؛ سرزمین‌هایی مثل کاشان که مردمش حالا دیگر حتما، دیگ‌های مسی را برق انداخته‌اند و بغل‌بغل گلبرگ‌های محمدی آورده‌اند و نرم‌نرم، روی چادر‌شب‌های سپید پاشیده‌اند و همه‌چیز را جور کرده‌اند که گردشگران از راه‌های دور بیایند و گلابگیری را ببینند و عصاره جان گل‌ها و گیاهان را به رسم یادگار از بهشتی‌ترین ماه سال ببرند.

ماه بهشتی سال، برای کاشی‌ها برکت دارد و آنها این برکت را هدر نمی‌دهند، آنها می‌دانند چشم‌هایی شوق دیدن گلابگیری و مزارع گل‌محمدی را دارند؛ می‌دانند مهمان‌نوازی و ادب، گردشگران را نمک‌گیر می‌کند؛ می‌دانند اگر می‌خواهند شهرشان قطب گردشگری بماند باید راه و رسم برخورد مناسب با گردشگران را بلد باشند و... .

همین باعث شده هر سال هزاران ‌گردشگر از سراسر ایران، نرسیده به اردیبهشت، بی‌تاب دیدن کاشان شوند. یادتان باشد گلابگیری کاشان که تمام شود، نوبت می‌رسد به گلابگیری کرمان. هرچند کمتر کسی می‌داند چنین مراسمی در کرمان هم وجود دارد و آنها هم چشم‌انتظار مهمان‌ها هستند. یادتان می‌ماند امسال علاوه بر کاشان، به کرمان هم سری بزنید؟

مریم یوشی‌زاده