آرامش؛ گمشده زندگی امروز

شاید امروزه دنیا به تبع دنباله روی کورکورانه از همین باور به بحران خانواده رسیده و دیگر مادری برای فرزندانش خاطرات یا قصه‌های کودکی خود را تعریف نمی‌کند و فرزندان برای خوردن غذا منتظر پدری نیستند.

هر کس برای خود خانواده‌ای اختصاصی از تلویزیون، دوستان محل کار، اینترنت و موبایل ساخته و خانواده اگر وجود داشته باشد، یعنی محل سکونت مشترک و در کنار هم به سر بردن و نه با هم بودن.

پدر یا مادر و در نبود آنها مادربزرگ یا پدربزرگ‌ها هم نقش ناظر و تدارکاتچی برای تغذیه برعهده دارند و بخشی از وظایف خانواده به مربیان مهد‌ها یا پرستاران خانه‌های سالمندان سپرده شده است. در این فضا به علت تضعیف ارتباطات میان فردی، بعد عاطفی رفتارها به مرور زمان تحلیل می‌رود و جای آن را عقل ابزاری می‌گیرد، یعنی این‌که چگونه می‌شود کمتر دوید و بیشتر خورد.در چنین فضایی اولین چیزی که قربانی می‌شود، اخلاق است. در چنین شرایطی خوبی کردن و وقت گذاشتن برای راهنمایی یک رهگذر که دیگر او را نخواهی دید، یک حماقت است. در واقع اگر قدرت قانون که برای امکان ادامه زندگی جمعی وضع شده است نبود، انجام بسیاری از امور ضرورتی نداشت. از نگاه کارشناسان، این دلیل افزایش جرم و جنایت به‌رغم توسعه علم و پیشرفت فناوری‌ها است. به‌طوری که امروزه، میزان جرایم بویژه جرایم مدرن مانند جرایم رایانه‌ای، خرید و فروش مواد مخدر صنعتی، تجارت فحشا و قاچاق انسان، پولشویی و حتی جرایم خشنی مانند قتل، ضرب‌و جرح، سرقت‌های مسلحانه و تجاوز به عنف در کشورهای توسعه یافته، بسیار بیشتر از کشورهای جهان سوم رشد داشته است. این امر نشان می‌دهد که علم بدون اخلاق شاید آسایشی فراهم کرده باشد، ولی آرامشی به همراه نیاورده است.