این عنکبوت پردردسر(2)
هفته پیش درباره یکی از پرکارترین و پیچیده ترین جلوه های رایانه ای که در فیلم مرد عنبکوتی 2 مورد استفاده قرارگرفته مطالبی خواندید.
دشوارترین بخش از کار گروه جلوه های ویژه فیلم هم به طراحی حرکات و ظاهر این شخصیت مربوط بوده است. حالا در قسمت دوم مطلب ، درباره طراحی حرکات اسپایدی و همین طور ساخته شدن شهر دیجیتالی نیویورک می خوانید.
فیلم دوم ، درست از همان جایی شروع می شود که اولی تمام شده بود. اسپایدرمن از در و دیوار شهر آویزان شده و خوشحال با انرژی دارد در خیابان ها حرکات زیکزاک می کند.
جان دیکسترا، مدیر جلوه های ویژه فیلم برای ساختن این صحنه با ترکیبی از دوربینهای واقعی و مجازی که اسپایدرمن را دنبال می کنند یا از زاویه دید او خیابان را نشان می دهند سعی کرده این حرکات را ثبت کند. گاهی اسپایدرمن همان توبی مگوایر خودمان است ، گاهی یک بدل کار جایش را گرفته و گاهی هم فقط با یک اسپایدرمن دیجیتالی طرف هستیم.
دیکسترا می گوید: «فکر می کنم تماشاگران حس می کنند آن بالا بودن و در آن ارتفاع از لای ساختمان ها و آسمانخراش ها عبورکردن یعنی چه. می خواهم مردم با تماشای این صحنه ها کاملا احساس سرگیجه کنند.»
با استفاده از یک وسیله ابداعی که با رایانه کنترل می شد و به کابلی وصل شده بود (اسمش را گذاشته اند اسپایدرکم) دیکسترا دوربینی ساخت که می توانست با سرعت زیاد سه چهارم خیابان وال استریت را طی کند، در حالی که هر بار تا طبقه 25 ساختمان ها بالا می آید و بعد دوباره تا سطح زمین پایین می رود.
اسپایدرمن هم بعدا به این نماها اضافه شد.درباره ساختمان ها این نکته وجود داشت که دیگر در قسمت دوم قرار نبود شخصیت منفی داستان روی کایت سوار شود و با سرعت از مقابل دوربین عبور کند.
این بار او مقابل ساختمان ها می ایستاد و با اسپایدرمن مبارزه می کرد، بنابراین ساختمان ها بیشتر در معرض دید بودند و باید با دقت بیشتری طراحی می شدند. در یکی از صحنه ها که دیواری براثر مبارزه پر زد و خورد اسپایدرمن و دکتر اکتاپوس خراب می شود، تک تک آجرهای دیوار مدل شده بودند. به این ترتیب یکی از مهمترین تفاوت های قسمت اول و دوم فیلم ، در شیوه طراحی جزییات محیط است.
وقتی اسپایدرمن با سرعت 100 مایل در ساعت از جلوی یک ساختمان می گذرد. این بار شما می توانید جزئیات بیشتری از آن دیوار را ببینید.
« ما یاد گرفتیم که در پس زمینه حرکت اسپایدرمن در شهر نیویورک مقدار خیلی زیادی جزییات وجود دارد که براحتی نمی شود از آنها صرف نظر کرد. اگر ساختمان ها در همان مدت کوتاهی که دیده می شوند، جزییات جالبی نداشته باشند پلاستیکی به نظر می رسند.»
شهر دیجیتالی
جان دیکسترا، مدیر جلوه های ویژه فیلم برای ساختن این صحنه با ترکیبی از دوربینهای واقعی و مجازی که اسپایدرمن را دنبال می کنند یا از زاویه دید او خیابان را نشان می دهند سعی کرده این حرکات را ثبت کند. گاهی اسپایدرمن همان توبی مگوایر خودمان است ، گاهی یک بدل کار جایش را گرفته و گاهی هم فقط با یک اسپایدرمن دیجیتالی طرف هستیم.
دیکسترا می گوید: «فکر می کنم تماشاگران حس می کنند آن بالا بودن و در آن ارتفاع از لای ساختمان ها و آسمانخراش ها عبورکردن یعنی چه. می خواهم مردم با تماشای این صحنه ها کاملا احساس سرگیجه کنند.»
با استفاده از یک وسیله ابداعی که با رایانه کنترل می شد و به کابلی وصل شده بود (اسمش را گذاشته اند اسپایدرکم) دیکسترا دوربینی ساخت که می توانست با سرعت زیاد سه چهارم خیابان وال استریت را طی کند، در حالی که هر بار تا طبقه 25 ساختمان ها بالا می آید و بعد دوباره تا سطح زمین پایین می رود.
اسپایدرمن هم بعدا به این نماها اضافه شد.درباره ساختمان ها این نکته وجود داشت که دیگر در قسمت دوم قرار نبود شخصیت منفی داستان روی کایت سوار شود و با سرعت از مقابل دوربین عبور کند.
این بار او مقابل ساختمان ها می ایستاد و با اسپایدرمن مبارزه می کرد، بنابراین ساختمان ها بیشتر در معرض دید بودند و باید با دقت بیشتری طراحی می شدند. در یکی از صحنه ها که دیواری براثر مبارزه پر زد و خورد اسپایدرمن و دکتر اکتاپوس خراب می شود، تک تک آجرهای دیوار مدل شده بودند. به این ترتیب یکی از مهمترین تفاوت های قسمت اول و دوم فیلم ، در شیوه طراحی جزییات محیط است.
وقتی اسپایدرمن با سرعت 100 مایل در ساعت از جلوی یک ساختمان می گذرد. این بار شما می توانید جزئیات بیشتری از آن دیوار را ببینید.
« ما یاد گرفتیم که در پس زمینه حرکت اسپایدرمن در شهر نیویورک مقدار خیلی زیادی جزییات وجود دارد که براحتی نمی شود از آنها صرف نظر کرد. اگر ساختمان ها در همان مدت کوتاهی که دیده می شوند، جزییات جالبی نداشته باشند پلاستیکی به نظر می رسند.»
با استفاده از مدلهای مایا و عکسهای گرفته شده از شهر، نقاش ها به کمک فتو شاپ و نرم افزار دیگری به نام استدیو پینت ساختمان ها را طراحی کردند؛ البته به قول دیکسترا این کار به به این آسانی ها هم نیست : «ما فقط آجر نقاشی نمی کردیم.
کلی نقش و نگار، تابلو، علامت و این طور چیزها بود که باید با جزییات کامل کار می شد.» گروه ،30 ساختمان را با همین شیوه طراحی کرد و بعد با دستکاری و تغییر سطوح و دیوارها تعداد ساختمان ها را به 150 رساند تا بشود براحتی یک خیابان بزرگ را تصویر کرد.
برای نماهای داخلی -صحنه های کوتاهی که از داخل پنجره می بینید- از همان شیدهای مورد استفاده در قسمت اول کمک گرفته شد. آبرامز، مدیر گروه افکت ، از امکانات در حال ساخته شدن مثل آپارتمان ها و دیوارها و... با لنز چشم ماهی عکس گرفت.
از روی این عکس ها تصاویری از سقف ، دیوار و کف به دست آمد. شیدر با این تصاویر یک اتاق کامل سه بعدی را می تواند بسازد و حالا می شود با اتاق هرکاری کرد. دکورش را تغییر داد، بزرگ و کوچکش کرد، جای در و پنجره ها را عوض کرد و ... و همه چیز هم واقعی به نظر می رسد.
این تکنیک به گروه اجازه می داد هر جا که لازم است ، نور صحنه های داخلی را کم و زیاد کنند تا با نور بیرون هماهنگ شود.با وجود این که برای بعضی صحنه ها، ساختمان های پس زمینه ساخته شده برای قسمت قبل مورد استفاده قرار گرفتند، ادامه این کار در تمام طول فیلم غیر ممکن بود.
در واقع حرکات دوربین این کار را غیر ممکن کرده بود؛ مثلا در فیلم صحنه ای هست که در آن یک قطار بالا برنده از کنترل خارج شده و با سرعت 100 مایل در ساعت دارد حرکت می کند. در یک نمای 100 فریمی ساختمانی که در پس زمینه دیده می شود، بسرعت جلو می آید و به ساختمانی اصلی تبدیل می شود و بعد هم با همان سرعت جایش را به ساختمان های دیگر می دهد. به این ترتیب بود که گروه تصمیم گرفت تمام مدلهای خیابان و کلا نماهای بیرونی را سه بعدی طراحی کند.
«ما یک بلاک از شهر نیویورک را با جزییات ساختمان ها و پارکینگ ها و... به صورت سه بعدی طراحی کردیم و بعد هر جا لازم بود همین مدل را گسترش می دادیم یا آن را تکثیر می کردیم.»
آبرامز ادامه می دهد: «ما سیستم سه بعدی کاملی از ماشین ها و آدمها که در خیابان حرکت می کنند، ساختیم. در یک صحنه ، وقتی اسپایدرمن و داک اوک (دکتر اوکتاپوس) در خیابان با هم رو به رو می شوند، سام ریمی (کارگردان فیلم) آدمها ی دیجیتالی را دید و با اشتیاق به گروه گفت که می خواهد کارگردانی شان کند.
در یک صحنه از فیلم آنها دارند به آسمان اشاره می کنند و در جایی دیگر به صورت دستجمعی می روند آن طرف خیابان. پدرمان در آمد تا آنها را رندر کردیم!»
برای جان دیکسترا و گروه بزرگ جلوه های ویژه فیلم بهتر بودن از قبل به معنی خلق شخصیت های منفی بیشتر، به کارگرفتن بدلکارهای بیشتر، حرکات دوربین پیچیده تر و به کارگرفتن روشهای ابداعی و نرم افزارهای بیشتر بوده است.
نتیجه همانی است که انتظار می رفت : جان گرفتن یک شخصیت محبوب کتابهای کمیک بر پرده سینما و تبدیل شدن این کاراکتر دو بعدی به موجودی سه بعدی.
این کار کوچکی نبوده. به قول دیکسترا اگر کار آسانی بود، می دادندش به فک و فامیل هایشان.
این عنکبوت پردردسر 
کلی نقش و نگار، تابلو، علامت و این طور چیزها بود که باید با جزییات کامل کار می شد.» گروه ،30 ساختمان را با همین شیوه طراحی کرد و بعد با دستکاری و تغییر سطوح و دیوارها تعداد ساختمان ها را به 150 رساند تا بشود براحتی یک خیابان بزرگ را تصویر کرد.
برای نماهای داخلی -صحنه های کوتاهی که از داخل پنجره می بینید- از همان شیدهای مورد استفاده در قسمت اول کمک گرفته شد. آبرامز، مدیر گروه افکت ، از امکانات در حال ساخته شدن مثل آپارتمان ها و دیوارها و... با لنز چشم ماهی عکس گرفت.
از روی این عکس ها تصاویری از سقف ، دیوار و کف به دست آمد. شیدر با این تصاویر یک اتاق کامل سه بعدی را می تواند بسازد و حالا می شود با اتاق هرکاری کرد. دکورش را تغییر داد، بزرگ و کوچکش کرد، جای در و پنجره ها را عوض کرد و ... و همه چیز هم واقعی به نظر می رسد.
این تکنیک به گروه اجازه می داد هر جا که لازم است ، نور صحنه های داخلی را کم و زیاد کنند تا با نور بیرون هماهنگ شود.با وجود این که برای بعضی صحنه ها، ساختمان های پس زمینه ساخته شده برای قسمت قبل مورد استفاده قرار گرفتند، ادامه این کار در تمام طول فیلم غیر ممکن بود.
در واقع حرکات دوربین این کار را غیر ممکن کرده بود؛ مثلا در فیلم صحنه ای هست که در آن یک قطار بالا برنده از کنترل خارج شده و با سرعت 100 مایل در ساعت دارد حرکت می کند. در یک نمای 100 فریمی ساختمانی که در پس زمینه دیده می شود، بسرعت جلو می آید و به ساختمانی اصلی تبدیل می شود و بعد هم با همان سرعت جایش را به ساختمان های دیگر می دهد. به این ترتیب بود که گروه تصمیم گرفت تمام مدلهای خیابان و کلا نماهای بیرونی را سه بعدی طراحی کند.
«ما یک بلاک از شهر نیویورک را با جزییات ساختمان ها و پارکینگ ها و... به صورت سه بعدی طراحی کردیم و بعد هر جا لازم بود همین مدل را گسترش می دادیم یا آن را تکثیر می کردیم.»
آبرامز ادامه می دهد: «ما سیستم سه بعدی کاملی از ماشین ها و آدمها که در خیابان حرکت می کنند، ساختیم. در یک صحنه ، وقتی اسپایدرمن و داک اوک (دکتر اوکتاپوس) در خیابان با هم رو به رو می شوند، سام ریمی (کارگردان فیلم) آدمها ی دیجیتالی را دید و با اشتیاق به گروه گفت که می خواهد کارگردانی شان کند.
در یک صحنه از فیلم آنها دارند به آسمان اشاره می کنند و در جایی دیگر به صورت دستجمعی می روند آن طرف خیابان. پدرمان در آمد تا آنها را رندر کردیم!»
برای جان دیکسترا و گروه بزرگ جلوه های ویژه فیلم بهتر بودن از قبل به معنی خلق شخصیت های منفی بیشتر، به کارگرفتن بدلکارهای بیشتر، حرکات دوربین پیچیده تر و به کارگرفتن روشهای ابداعی و نرم افزارهای بیشتر بوده است.
نتیجه همانی است که انتظار می رفت : جان گرفتن یک شخصیت محبوب کتابهای کمیک بر پرده سینما و تبدیل شدن این کاراکتر دو بعدی به موجودی سه بعدی.
این کار کوچکی نبوده. به قول دیکسترا اگر کار آسانی بود، می دادندش به فک و فامیل هایشان.
این عنکبوت پردردسر
گفت و گو
